Het eerste was Kineto Individual, eigenlijk gymnastiekoefeningen, speciaal gericht naar mijn rug- en beenspier klachten. De man die mij dan onderricht gaf, was een beer van ne vent. Hij heet Mircea. Een vriendelijke man, die graag Duits sprak en zin voor humor had, en die mijn zwakke plaatsen vlug had gevonden.

In een latere fase deed ik mijn oefeningen samen met Johan, elke dag. Het tweede was veel aangenamer en zeker niet vermoeiend, Masaj Uscat. Hier kreeg ik ook elke dag rugmassage. Niet dé stevige massage die andere mannelijke collega’s gaven, maar ja… zij was zo lief hé… Zij heette Michaëlla en sprak mij telkens in het Frans aan. “ça va Mark ?”. Enkele dagen later begroette ik haar telkens in het Roemeens, en dat beviel haar best. De meeste mannelijke masseurs waren blind. Naar het waarom kan ik alleen maar gissen. Waarschijnlijk omdat ze dan meer gevoel hebben in hun handen. Een sterker zintuig in het gevoel.

Na dat kwartuurtje masseren onderging ik de Diadinamici, die ik maar om de dag kreeg bij Adriana en Ionescu. Een marteling, maar het deed me wèl goed. Dat is plat op de buik liggen met de ontblote rug en met daarop allerlei spullen verbonden met een apparaat, dat stroomstoten verstuurde naar mijn rug. Om de paar seconden krijg ik een stroomstoot die me soms naar het plafond deed schieten ! nogmaals… een marteling ! en het eigenaardige is, dat ik dat elke dag wou omdat ik mij daarna heel goed voelde.

Vervolgens wachtte ik zoals elke dag mijn beurt af voor de Magneto Diaflux, bij Valerica, waar ik languit in magnetische ringen moet liggen, die er voor zorgen dat alle spanningen en andere stresstoestanden als het ware uit mijn lichaam gezogen worden. En dat voel je. Ik voel mij daar héél rustig en ontspannen bij. Dat is er om zalig bij in slaap te vallen.

Tussendoor eventjes rust met een lekkere plaatselijke zelfgemaakte ‘iaurt’ (=yoghurt). Heerlijk en goedkoop. Slechts 12.000 Lei voor een grote volle beker.

Tot slot, en bewust bewarend tot het laatste, is het Baie De Plante, het kruidenbad. Dora zorgt voor het broebelende water in een stenen badkuip, waar zij een uitgegoten emmer of drie van verscheidene kruiden inkapt, waarbij ik ook de geur van eucalyptus ontdek. Daarin lig ik dan een halfuurtje te weken, soms met neigingen van slaapmomenten tot gevolg. Zalig…

De zesde kuur, Onctiuni Namol Ghiol of het moddermeer, is voor nà de middag vanaf 15u., een 5 tal kilometer verder…

Loom, vermoeiend maar toch nog met een ontspannend gevoel, ga ik rond het middaguur een beetje eten zoeken in een plaatselijk restaurantje. Veel honger heb ik niet, vermits ik ‘s morgens goed heb gegeten en ook door de vermoeidheid. Een goed alternatief is om mij het middagmaal te beperken tot een groentesoep met wat brood.

Ik bestel een kom ‘ciorbă de legume’ (groentesoep) met een ½ L. fris ‘bere la halbă’ (bier van ‘t vat). Dat eten blijkt ook voldoende te zijn, want het was een grote kom soep, rijkelijk gevuld met een verscheidenheid van groenten en vlees. Een stuk peper en brood geven ze er ook bij zonder het te vragen, en als je dan de rekening krijgt dan staan die twee zaken ook nog eens op de rekening. Opgegeten of niet. Dus vraag ik in het vervolg mijn soep zonder dat stukje peper en zonder brood.

Roemenen drinken graag bier, en beginnen daar vaak al in de ochtend mee. Er bestaan speciale bierterrassen of ‘berărie’ (biertuinen), waar men ‘s middags terecht kan.

Terwijl ik mij naar mijn hotel begeef kom ik onderweg een internetcafé tegen. Eigenlijk meer een oude garage waar zo’n twintigtal evenoude pc’s staan, waarop een aantal jongelui bezig zijn spelletjes te spelen.

Ik mag plaatsnemen aan één van die computers met een toetsenbord waarvan een aantal letters onleesbaar zijn. Ze hebben hier quertyklavieren. Terwijl ik in België op azerty tik. De helft van de keren zit ik er dus naast.

Ik mag internetten voor 20.000 Lei per uur.

Het gaat traag. Heeeeeeeeel traag, ik doe soms twintig pogingen om een mail te versturen. Ik zit hier ook te zweten. Het is 34 graden.

In dit internetcafé is het niet ideaal vertoeven. Ik erger mij blauw aan de rotjongetjes die hier internetspelletjes spelen. Bijna allemaal spelen ze gewelddadige games, waarvoor ze een koptelefoon opzetten, zodat ze de geweerschoten in het spelletje nog beter horen. Ze gaan zo op in het spel dat ze bij elke hit keihard schreeuwen. Ik schrik mij soms een aap.

Eigenlijk heb ik er anderhalf uur over gedaan. Mijn eerste mails zijn verstuurd. Ik moet nu ophouden want anderen staan te dringen om mijn plaats in te nemen. Achter mijn rug staan ze wat te schaterlachen terwijl ik tegelijkertijd ook mijn rugzak in het oog hou, want iedereen steelt hier om het meest! Ik moet bijna mijn handen in mijn broekzak houden.

Nu begrijp ik ook waarom ze Roemenië niet aanbevelen als vakantieoord.

Vele mensen hier in Eforie Noord zijn onvriendelijk, kijken wantrouwend en nors en kunnen of mogen nauwelijks lachen. Een overblijfsel van het communisme van destijds?  

Nochtans is het landschap met haar strand heel mooi en het zeewater heerlijk.

De stadsarbeiders doen hun best. Ze zijn bezig de voetpaden te vernieuwen. Volgens mij gaan ze té snel, want een week later zie ik sommige stenen terug boven alle andere uitsteken. Kan niet goed zijn.

Ongeveer alle straten liggen opengebroken zonder signalisatie. Levensgevaarlijk. Ik moet als gevolg daarvan veel naar de grond kijken, en dat is jammer, als ge dan weet dat er zoveel vrouwelijk schoon rondloopt met slechts weinig textiel rond hun lichaam…

Rond 14u. leg ik mij ten ruste op mijn bed met de airco aan. Ik droom van dat vrouwelijk schoon met hun uitdagende tanga’s… hmmmm.

Deze namiddag van 16u. tot 18u. neem ik mijn modderkuur. Ik kleed mij uit en begin zo een tien minuten te zonnen om mijn lichaam gewoon te maken aan het klimaat en daarna ga ik het meer in. Pekel! Het water is enorm zout!

Daarna ga ik uit dat water en laat mij drogen in de zon. Wanneer de zon en wind mij gedroogd hebben ga ik naar de modderbak en wrijf mij volledig, helemaal en overal in met modder. Mijn ogen zijn het enige blanke uitzicht.

Het is voor mij - in tegenstelling voor anderen – een fijn gevoel, maar de geur is alles behalve aangenaam. De modder laat ik dan verder op mijn lichaam drogen in de blakende zon. Daar sta ik dan, gelijk een vogelverschrikker met de armen wijd open. Dan ga ik wéér het zoute meer in om het allemaal los te laten weken, of handmatig te reinigen. Ook niet simpel! Ik moet het soms afschuren met een spons tot ik er vuurrood bij loop, maar het doet daarna wel deugd. Vervolgens het ritueel herhalen door terug een uurtje te zonnen, om daarna terug in het water te gaan echter zonder mij terug in te smeren met modder. Dat mag slechts éénmaal per dag gebeuren. Mensen met hartklachten mogen deze modderbaden niet doen. Maar het water van het meer is heerlijk. Ik drijf op het water gelijk een plank. Ik doe zelfs moeite om mijzelf onder water te houden.

Rond 18u. maak ik mij klaar om terug naar het hotel te gaan. Samen met Johan drinken we nog een pint op het terras aan de Post. Daar kunnen we dan nog een telefoonkaart en postzegels kopen. Ik vroeg 34 postzegels voor een postkaart met bestemming  Belgia ‘par air mail’. Die aan de balie verschieten. “Pardon? 34? … Hebben we niet. Ik heb er momenteel nog 12”vertelde ze me. “Kom morgen maar terug”.

Nog een voorval. Ik had op een zekere dag oorpijn en ik ging naar de dokter. Die stelde een lichte oorontsteking vast en schreef mij een voorschrift voor de apotheker. Daar aangekomen vroeg ik het nodige, betaalde de gevraagde som, maar zij kon niet teruggeven. Ik had geen gepast geld bij me. Dan nam zij maar een blister met pilletjes, sneed één pilletje uit de blister en gaf het me. Dat is dus mijn wisselgeld. Met verbijsterde ogen en open mond nam ik dat aan en  verliet haar zaak. Ik wist begot niet waarvoor dat pilleke diende. Later vernam ik dat ge dus een pilletje per stuk kunt aankopen, alsook poeder per gram en siroop per ml. Er zijn mensen die dat laten vullen met een zelf meegebracht flesje. Onvoorstelbaar voor een land dat in 2007 wilt toetreden tot de Europese Unie! Ocharme als ze dan ook nog moeten beginnen betalen met euro’s. De arme farizeeërs zullen dan nog méér armer worden.  

Dagen gaan verder.

Op een zekere dag ben ik heel vroeg naar de kliniek geweest. Mircea was afwezig omdat hij een dag vrijaf had. Ik was er niet kwaad om. Heb ik een uurtje kunnen inwinnen.

Ben dan na mijn kuren elders op zoek geweest naar een betere infrastructuur om te mailen. En ja, gevonden. Véél beter zelfs, en voor dezelfde prijs.  

Ik heb al één week achter de rug. Het begint mij zwaar door te wegen. En nog twee weken te gaan… Ik zou het, denk ik, geen vierde week kunnen uithouden.

Als ik mij ‘s avonds te bed leg, en ik kijk nog wat naar het tennisgebeuren van Kim en Justine, dan zie ik ’s morgens dat de TV nog steeds aanstaat.

Ik heb eindelijk eens wat dia’s kunnen nemen. Tja ik kan het niet laten hé. Het doet mij goed nog eens wat mensen te fotograferen, maar de meesten blijven echter onvriendelijk en nors. En toch ben ik er in geslaagd anderen aan het lachen te krijgen.Alleen een zigeunervrouw had het niet zo begrepen op mij. Zij was boos achter mij aan ’t lopen, zwaaiend met een stok nadat ik een foto van hare kleine genomen had. Nog een chance dat ik iet of wat conditie heb. Zij heeft mij niet kunnen inhalen. Haha.

Hoeveel zigeuners of Roma Roemenië telt, is niet te zeggen. Volgens de laatste volkstelling waren het er 409.000, maar dat getal is onzeker; het zouden er ook twee miljoen kunnen zijn. Het merendeel van de zigeuners is geassimileerd, en niet meer dan zodanig te herkennen. Een minderheid valt juist erg op in het straatbeeld, vooral door de kleurrijke kleding van de vrouwen.

Buiten de gevaarlijke zigeuners, moest ik ook goed oppassen voor gevaarlijke honden, die lopen hier allemaal verwilderd en mager rond en grommen terwijl je er met bocht omheen wandelt. Ik zou de eerste niet zijn die gebeten werd.

Zaterdagavond was een afwisselende avond. Wij, ons groepje van vier hebben besloten een avondje uit te gaan. Het aantal disco’s neemt toe. Vaak zijn deze gelegenheden te vinden in de nabijheid van grote hotels.

In het zomerseizoen is het late uitgangsleven het meest bruisend in de badplaatsen aan de Zwarte Zee.

Ik merkte ook dat het uitgangsleven in de ‘Acapulco’ zich bij de jeugd serieus heeft bevrijd van de communistische saaiheid in vergelijking met de dagelijkse gewone bevolking.

Samen met de vele jonge sexy meisjes op de dansvloer en de nodige wodka is er plezier verzekerd.  

Ik heb op mijn tweede zondag een daguitstap gepland. Ik wou eens afwisseling en de kliniek was dan toch gesloten. Ik miste alleen mijn moddermeer, maar vermits ik de eerste dag al geweest ben, vind ik dat niet zo erg. Ik wou weg, ik wou eens wat gaan fotograferen.  

Ik wilde een riviertocht maken op een soort van catamaran in de Donaudelta, het grootste deltagebied van Europa met een uniek vogelbestand.  

Het zou wel een lange busreis worden; zo’n 5 uur rijden…

De buschauffeur -met Duitsers en Fransen uit andere hotels- kwam mij aan mijn hotel dan ook vroeg ophalen… 6u.

Onderweg hadden we wel een paar stopplaatsen, en bezochten o.a. ook een pracht van een Roemeensorthodoxe kerk waar juist een dienst bezig was, en het stoort hen helemaal niet dat er toeristen rondlopen.

De liturgische zang in de Roemeens-orthodoxe kerken is Byzantijns; eenstemmig en zonder instrumentale begeleiding.

Het is zondag en men ziet de dorpsbewoners in klederdracht door de straatjes flaneren of voor de grote, bewerkte hofpoorten van hun boerderijen zitten.

Zowel mannen als vrouwen dragen wijde bloezen; de mannen vallen extra op met hun pothoedjes. Anderen, dat zijn de Lipoveni, de Russische Roemenen, gaan ter kerke in zwarte gewaden en wat mij ook opvalt, dat de meeste mannen een baard dragen. Is de traditie naar het schijnt. Daarom misschien dat ik zo gemakkelijk foto’s kon nemen, alhoewel mijn baard niet zo lang is.  

Wie geïnteresseerd is in kerken en kloosters kan in Roemenië zijn hart ophalen. Deze oude bouwwerken zijn tijdens het communisme gewoon overeind gebleven. Ceauşescu heeft gelukkig niet alles weggevaagd.

Een prachtig hoogtepunt was het moment dat ik mijn middagmaal ging gebruiken in een klooster. Deze was op alle binnenmuren al tal van eeuwen beschilderd geweest met bijbelse taferelen, en de kleuren hebben grotendeels hun frisheid behouden.

Ik heb nu eens typisch Roemeens gegeten en ik moet zeggen dat het heel lekker was. Vooreest ‘gustăre rece’, een broodschotel met gevarieerd beleg (kaas, salami), een tomaat, ei, reepjes paprika en wat olijven en kaviaar. Als hoofdgerecht kreeg ik een typisch Roemeens boerengerecht, ‘mămăligă cu brînză’, maïsgries die lijkt op polenta. Over de maïsgries gaat wat vet, en daarop werd ‘brînză’ (witte kaas) uitgestrooid. Vervolgens ‘Sarmale’, dit zijn rolletjes gehakt en rijst gewikkeld in witte- koolbladeren.

Geheel onze lunch werd met een vriendelijke bediening en met volle toewijding door de plaatselijke kloosterzusters bereid.

 Wat me wel enorm stoorde, was de boertige houding van sommige Duitsers. Die aten niet, maar die vraten! Foei. Ik schaamde mij in hun plaats. Daarom dat ik ook geen contact zocht om er mee te praten. Ik was liever alleen op dat moment.

 Na ons middagmaal zetten we koers naar onze rivierboot. We doen dat te voet en ik merk tegelijkertijd een prachtig landschap.Op het moeras ligt de boot klaar en we stappen in.

Ik zorg ervoor dat ik vooraan kan zitten om de vogels te kunnen observeren wanneer ze zullen opvliegen bij het benaderen ervan.

Ik zit nu op een boot die begint te varen op een zijarm van de grootste en  belangrijkste rivier van het land, de Donau, die over 1075 km door Roemenië stroomt. Op sommige plaatsen is die enorm breed.

De delta ligt op een kruispunt van vijf vogeltrekroutes, en er komen dan ook niet minder dan driehonderd vogelsoorten voor zoals  pelikaan, reiger, kormoraan, ibis en andere. Ik zit klaar met mijn canon en de 200 mm lens.

Wondermooi, hoe de sierlijke vogels opschrikken en wegvliegen als we een bocht naderen. Mijn diafilmkes vliegen er ook door.

Vooral de kormoraan spreekt tot de verbeelding. Als ik op die rivierboot door een van de waterstraten van de delta beweeg en deze grote zwarte vogels plotseling weg zie klapwieken, krijg ik het gevoel in prehistorische tijden te zijn beland. Het landschap is adembenemend in deze stilte.

Langs het water zijn populieren en wilgen te vinden. In deze delta groeien bovendien uiteenlopende soorten riet, soms in de vorm van drijvende rieteilanden. Het riet wordt geoogst en gebruikt voor de celluloseproductie. Varend door de delta kan men drogende rietschoven zien, in de vorm van wigwams tegen elkaar geplaatst.

De plantengroei in de delta is zeer rijk. Er zijn onder meer witte en gele waterlelies, lisdodden, drijfvarens, kikkerbeten en moerasdistels.

De Donaudelta is de schatkamer van de Roemeense fauna. Er is ook een overdaad aan vissoorten te vinden.

Deze Donaudelta op Roemeens grondgebied is uniek, vooral in ornithologisch opzicht. Het is bijvoorbeeld de enige plek in Europa waar pelikaankolonies voorkomen. Ik heb er jammer genoeg niet veel gezien.

Tja, wat wilt ge, deze Donaudelta heeft dan ook een oppervlakte van 4340 km².

Het water van de andere rivieren van Roemenië vindt uiteindelijk altijd zijn weg naar de Donau; heel Roemenië hoort dus tot het stroomgebied van deze Midden-Europese slagader.  

Vier uur lang heb ik genoten op de Donaudelta, om daarna, moe maar voldaan, terug te keren naar het doel van mijn reis… kuren . Het was een mooie dag geweest. Een welgekomen afwisseling.  

Ik ga terug naar een internetcafé om mijn mailpost te bekijken en om er zelf nog eentje versturen. Deze keer een beter en meer comfortabele internetcafé, voor dezelfde prijs. Ik schrijf…

Nog een weekje … Ik begin eigenlijk al naar huis te verlangen. Dat is de eerste keer in mijn leven dat ik tijdens een reis naar huis verlang. Genezen ben ik echter nog niet. Maar ik heb toch verbetering ontdekt. Veel van mijn lotgenoten komen hier al jaren. De ene 4 jaar, anderen al 10 tot 20 jaar. En bij ieder is er verbetering, hoe klein ook. Naar het schijnt bouw je zoiets op, elk jaar verbetering. Doch ben ik teleurgesteld. Mijn verwachtingen lagen veel hoger, ook door het feit dat iemand mij aan het meer de eerste dag van kop tot teen keurde en mij voorspelde dat ik “clean” naar huis zou gaan. Mijn vreugde was op dat moment enorm natuurlijk. Ik heb hem na de tweede week verteld dat hij dat nooit of te nimmer mag zeggen tegen mij, noch tegen anderen. Hij heeft me denkelijk begrepen.

Ik troost mij wel met de gedachte dat er vele ergere gevallen zijn. Moest ik zo zijn zoals de ergste die ik gezien heb, zoals Andrea bijvoorbeeld, ik weet niet of ik dan wel nog zou willen leven. Eenmaal had ik zelfs de tranen in mijn ogen. Nee, ik zou het niet meer volhouden. Dat kan ik niet hebben.

Zelfs wanneer ik hier aan de pc zit te typen krijg ik het kwaad. Tranen vloeien. Ik snuit mijn neus, en verman mij.

Het zit in mijn koppeke, maar enkel wij, psoriasispatienten weten dat, en het doet mij enorm deugd dat ik erover kan pr aten met lotgenoten, en dat wij onze ervaringen samen kunnen delen. Producten die bij de ene helpen, maar bij de andere dan weer niet. Dat alleen al is heilzaam. Hier in Eforie kan ik rondwandelen zonder bekeken te worden. Hier kan ik oneindig veel zwemmen, want ik zwem supergraag. Kan ik in België niet zonder bekeken te worden. Wist je dat er kans bestaat dat je in België uit een zwembad verwijderd kunt worden daarvoor? Is echt gebeurd!

In Roemenië voel ik mij vrij. Eigenlijk mag ik nog niet klagen. Er zijn ergere gevallen. Ik heb het zo erg nog niet. Als ik dan kennis maak met Andrea, een jonge Roemeen, een student, die op geheel zijn lichaam psoriasis heeft in een erg stadium, dan voel ik mij nog gelukkig. Andrea heeft het heel moeilijk. Hij beschikt niet over de nodige financiële middelen om zich een kuur te kunnen veroorloven, en doet enkel het moddermeer.

Wat, als hij een meisje leert kennen. Zal of kan zij dat aanvaarden?

Ik heb met hem te doen. Het enige wat ik kon doen is hem al mijn T-shirts geven. Eerst was er even vertwijfeling, daarna nam hij het dankbaar aan. En toch is dat niet genoeg. Ach, wat is psoriasis toch een smerige ziekte. Waarom toch?

Tijdens mijn laatste week ga ik een fotoreportage maken van al de kuren in de kliniek. Marleen heeft ervoor gezorgd dat wij toelating krijgen van de directrice. Zij zal ons vergezellen en rondleiden. Ik kijk er al naar uit.

Foto’s van het meer heb ik al. Johan heeft al voor mij geposeerd, en geeft daarvoor zijn bereidwillige medewerking. Ik wil daarmee anderen helpen die ook geplaagd zijn met deze ziekte, maar die niet weten dat zoiets bestaat.

Want een plaag is het zeker… vraag maar aan eenieder die het doormaakt.

Naar mijn mening is daar té weinig informatie over. Ik hoop hiermee mijn steentje te kunnen bijdragen. Dit is de reden van mijn verhaal.  

De reportage is geslaagd. Ik heb heel wat materiaal kunnen fotograferen.

En bekijks dat ik had! Die hebben daar nog nooit zo’n “Canon” gezien.

Hier en daar stribbelden de patiënten  wat tegen maar over het algemeen liet iedereen mij betijen. Johan verleende zijn poseerdiensten en ook Marleen, Marcella en Willy legde ik vast op de gevoelige plaat. Zij beseffen ook dat daarmee anderen kunnen geholpen worden.

Ik heb tot slot de directrice beloofd gratis, als geschenk, een fotoboekje samen te stellen met de resultaten.

De dag nadien kreeg ik natuurlijk een VIP behandeling. De masseuse die normaal mijn rug masseert, heeft er nu mijn poepke bijgenomen. ZALIG!

In het kruidenbad mocht ik direct een halfuurtje langer liggen. ZALIG! En iedereen wou natuurlijk op de foto staan, zelfs de dokters! Ge zou voor minder…

Hiermee boek ik al bijna mijn volgende kuur voor 2004.  

Ik tel af… nog enkele dagen en we zijn thuis.

Zaterdag 12 juli, rond twaalf uur ’s middags ben ik op Zaventem. Als er onderweg niets zal gebeuren natuurlijk.

Nogal goed dat we heel vroeg in de ochtend zullen vertrekken, dan is het nog fris en heb ik nog een hele middag om bij te praten thuis.

De laatste dagen hier is het minder goed weer. Wel nog warm en droog, maar meer bewolkt. En dat is jammer, want ik heb die zon juist heel hard nodig.Eigenlijk begin ik het hier nu goed gewoon te worden. Ik begin enkele mensen van Eforie te kennen. Zelfs het eten begin ik hier heel goed te vinden, zelfs pizza eet ik hier, terwijl ik dat thuis zoveel mogelijk vermijd.

En bier dat ik hier drink! Minstens 2 à 3 liter per dag! Als ge hier bier besteld is dat altijd met minimum ½ L., zowel water als cola, maar het bier drinkt ge hier als water, wel heel licht, iets van een 4%, en zelfs veel beter dan Heineken bier èn in een echte pint! Eigenlijk zou ik hier nu nog wat willen blijven. Maar ja, ge moet weten wat ge wilt hé.

  En als er mannen nog single of gescheiden zijn, dan is het hier dat ge moet zijn! Aan elke vinger kunt ge hier een toffe griet hebben. En zelfs heel knap en sexy ook. Ik moet mij hier soms inhouden zulle.

Die meisjes lopen zelfs met hun tanga(ake), slechts bedekt met een lapje doorzichtige stof erover, door het centrum van de stad. Niet te geloven.

Preuts zijn ze hier zeker niet. Ik zal maar ophouden met daarover nog te schrijven zeker? Mannen… laat je fantasie maar verder werken hé! Ik moet dat ook doen! LOL

Voor mij is mijn kuuroord nu wel echt meegevallen. Ik heb zo af en toe wel een weemoedig moment meegemaakt, maar al bij al is het toch geslaagd. Misschien ga ik volgend jaar wel terug, want door deze kuur kan het met de jaren verbeteren tot zelfs volledig weggaan.

Nogmaals, en belangrijk, ik heb mij vrij gevoeld en heerlijk gezwommen.  

Voorlaatste dag. Wij, Marleen, Marcella, Willy, Johan en ik zitten gezellig samen buiten te eten in de “Drei Brazie” en sluiten hiermee onze kuurreis op een aangename wijze af en praten bij.

In de vroege ochtend, op zaterdag 12 juli, vetrekken we naar Constanta om aldaar door te reizen met vlucht 742 naar Boekarest richting Zaventem. Alles is naar wens verlopen, alleen… had Johan last van een goede zitplaats in het vliegtuig wegens zijn lengte van bijna 2 meter. Is echt een nadeel, maar … weet je ? Psoriasis is veel erger hoor !  

Reacties …  

zondag 10 augustus 2003 2:12

ik heb al sinds mijn 14jaar pso en ben nu 39 ik heb alles geprobeerd en

het enige waar ik mij mee help is de zon of zonnebank,maar ik heb een hekel om in de zon te liggen en de zonnebank stel ik ook altijd maar uit met als resultaat dat ik vol sta,het is niet zoals ik al op fotos gezien heb maar toch vervelend.Ik heb vandaag nog commentaar had over mijn uitslag maar ik steek het niet meer weg,ik loop net als ieder mens met T-shirt zonder mouwen met dit weer en veeg er mijn voeten aan wat de mensen denken.Dat kon ik vroeger niet.Ik heb wel danks deze site dat ik toevallig gevonden heb een shampoo gevonden die eindelijk helpt en daar ben ik zeer gelukkig mee,want daar had ik het meeste last van het was precies of ik luizen had....zo krabben dat ik deed.Nu ga ik ook ens daivonex proberen hopelijk ook met goeie resultaat.

Roemenië???? ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten betalen en trouwens ik heb 3kids waarvan de kleinste 6maand is ga jij soms op msn ik ga u alvast in mijn lijst zetten.

groetjes nog.

anita de mets    [ rollebabe@hotmail.com ]

zondag 10 augustus 2003 14:03

hallo mark,

je dagboek-reisverhaal  over Roemenië interesseert me wel.

Gewoon als lotgenoot, alhoewel ik weinig pso heb, en er vrij goed kan mee leven.Maar alles rond pso blijf ik, een beetje volgen, en je kan nooit teveel weten vind ik. De wetenschappelijke en/of commerciële bronnen en lectuur word ik wel stilaan moe. Lotgenoten zijn volgens mij een zeer belangrijke bron, van informatie!!!!!!!!!!!

Mia Verschueren    [miaverschueren@hotmail.com]

maandag 11 augustus 2003  17:14

Dank voor uw verslag. Leuk geschreven. Veel kwam me bekend voor want ik nam ook ooit deel aan de kuurreis naar Roemenië.

Mvrg

Olga GEYS    [Olga.Geys@pandora.be ]

 Woensdag 12 november 2003  14:39

beste marc,

sorry voor de zeeeeeeeeeer late reactie van mij op je reisverslag!!

Nu heb ik het nog eens goed gelezen en, je mag er fier op zijn!

Echt waar, het was aangenaam om lezen!

Ik denk dat het een zeer realistische weergave is van je eerstekuur-reis, zeer

objectief! En dat  is waar lotgenoten nood aan hebben

Wij lezen zoveel, ook over kuuroorden, alhoewel, daarnaar moet je echt wel

gaan zoeken.

Maar nooit vind je een waarheidsgetrouw verslag erbij.

Dus,zijn we aangewezen op folders,en reclame!

Zelf dacht ik er al over na om te gaan kuren, maar doe het  voorlopig

niet.Om praktische reden zoals kinderen, verlof regelen, geld enz.

En dat speet me  soms.Maar met je reisverslag weet ik nu wel beter!!!

Ik heb te weinig pso, en te weinig verlof, om te gaan kuren.

Ik bedoel, als ik het nu zou doen, zou het niet goed voor me zijn.

De nadelen zijn groter dan het voordeel dat ik zou hebben!

Ik kan voorlopig beter met het gezin naar de zon gaan, het zal me meer deugd

doen!

Soms troost het me dat anderen meer pso hebben dan ik,zoals het  bij jou

werkt , maar soms maakt het me ongerust, dat het bij mij ook zo zal worden.

Ik werk ook in een ziekenhuis, en zolang het niet echt moet, blijf ik er

tijdens mijn vakantie liever even buiten!

Daarom, was ik blij je verslag te lezen!!!!!!

Ik ben overtuigd dat jouw verslag veel mensen kan helpen, alleen al de  informatie.En het kan meehelpen beslissen of je wel of niet gaat kuren!

Allemaal zeer waardevolle uitleg !!

Ik wens je verder nog veel succes met je pso, en met je schrijven!!!!!!

Blijf maar schrijven!!! Je doet het vlot,en het kan jezelf en anderen goed

doen!!!!!

Stuurde je dit verslag al naar de VVPP?

Ik denk dat zij dat graag zullen lezen!, en misschien als je dat wil,

publiceren in het tijdschrift.

Groetjes,

Mia

Mia Verschueren  [miaverschueren@hotmail.com]