dinsdag 21 juni 2005… mijn eerste dag,

et is zover… mijn tweede kuurreis naar Roemenië. Eigenlijk met gemengde gevoelens. Enerzijds ga ik weer heerlijk kunnen zwemmen, in korte broek lopen zonder bekeken te worden anderzijds wéér die miserie van ziekenhuisbehandelingen… Tja, laat me dan tenminste een evaluatie maken van de eerste kuur, twee jaar geleden.

 Deze keer was de afspraak bij Marleen thuis om 4.30 u. in Lanaken als vertrekpunt naar Dusseldorf.

Dat wil ook zeggen dat ik om 2.30u. moet vertrekken van thuis uit. Dat wil ook zeggen dat ik natuurlijk geen nachtrust zal kennen. Ik ga niet voor maar een paar uur slapen, want dan ben ik misschien beter van niet te gaan slapen. Kwestie van persoonlijk denken natuurlijk.

Marleen heeft mij perfect uitgelegd hoe ik het best bij haar geraak. Ik reed er bijna blindelings naar toe. Is niet moeilijk want het was ook nog goed donker. Wél zwoel, het was zo maar eventjes 24° ! en dat s’ nachts. We kregen nu net een mini hittegolf in België.

De rest was er nu ook. Willy, Maria en Jeanne. De taxi was ook “just on time” toegekomen. We konden nu gezamenlijk vertrekken naar Dusseldorf.

Daar aangekomen bleek alles heel rustig te zijn. Je ziet er maar enkele mensen lopen.

Die luchthaven is dan ook immens groot. We checkten in. Hopelijk deden ze niet moeilijk over het gewicht van mijn valies en handbagage. Mijn valies mocht maar 20 kg . wegen maar als je voor 3 weken op reis wilt gaan, is dat gewicht bij mij snel overschreden naar 23 kg . Echter de handbagage mag maar 5 kg . wegen en die was snel het dubbele geworden. Gelukkig werd deze niet gewogen, ondanks het feit dat de luchthaven van Dusseldorf gekend is voor haar strenge regels.

Vlucht AB 2522 Dusseldorf/ Constanta is ingecheckt met als “boarding time” van 08.00 u.

Alles verloopt naar wens en onze “ijzeren vogel” van Air Berlin staat vliegensklaar.

We gingen dan ook om 9.00u. de lucht in en waren in Constanta geland om 12.15u. rekening houdend met één uur tijdsverschil. Dus in België was het dan 11.15u.

In de luchthaven zelf ging het nogal hectisch aan toe. De douanebeambten keken onze reispassen na met behulp van zeer oude computers. De wachtrij was dan ook heel lang. En dan spreken we nog niet van het afhalen van onze valiezen. Discipline van de reizigers was daar heel ver te zoeken, alhoewel de luchthavenarbeiders toch heel behulpzaam waren. Enfin we hadden tijd… Met de autobus reden we naar onze bestemming :

Hotel Astoria in Eforie Noord. Een beter hotel dan twee jaar geleden. Alleen had ik pech… geen airconditioning. Het blijkt ergens niet nodig te zijn omdat het redelijke frisse kamers zijn. De toekomst zal het uitwijzen. De kamers werden toegewezen en het uitpakken kon beginnen. Kamer 1305 is voor mij. Mooie kamer. Eerst zijn we op zoek gegaan om enkele euro’s om te wisselen in een plaatselijk wisselkantoor elders in de stad zodat we flessen water kunnen kopen voor in onze kamer.

We hadden honger als een paard en hebben onze eerste maaltijd genuttigd om 19u. in ons hotel. Duidelijk een groot verschil tegenover mijn hotel, twee jaar geleden.Voldaan en zéér moe heb ik mij daarna teruggetrokken op mijn kamer om dit reisverslag te kunnen beginnen schrijven. De eerste dag zit erop… woensdag 22 juni is onze afspraak om 7.30u. voor ons ontbijt.

 woensdag 22 juni 2005,

roeg opgestaan, vroeg een heerlijk ontbijt genomen. Het verwonderde mij zelf dat ik zo veel gegeten heb.  

Onder een stralende zonnige hemel trokken we naar de kliniek om de nodige papieren in orde te maken en het doktersonderzoek te starten. Na de nodige ruime wachttijd kreeg ik mijn diagnose. Er werden zes behandelingen op mijn fiche “Tratament Fizioterapie – Recuperare” vermeld.

Onctiuni Namol Ghiol (moddermeer) – Impulsure – Dus Masai (douchemassage) – Dus Subacval (onderwatermassage) – Baie De Plante (kruidenbad)– Magneto Diaflux (magnetische ringen).

Het was ondertussen al een flink stuk in de middag, en als ik me rep zou ik nog vlug een paar behandelingen kunnen doen.Marleen was zo vriendelijk om mij wegwijs te maken voor behandelingen die mij vreemd waren omdat ik die nog niet gedaan heb.  

Op weg naar de Dus Subacval ( onderwatermassage) en daar herkende Ionescu mij nog van mijn kuur twee jaar geleden. Ik mocht morgen beginnen.Vervolgens heb ik mij dan maar naar de Baie De Plante (kruidenbad) begeven, en daar ontmoette ik Dora. Ik gaf haar de foto’s die ik toen van haar genomen heb, en ik mocht al direct het kruidenbad in, met nog een schepje kruiden extra d’ erin, alhoewel deze afdeling al gesloten was. Dus al een goeie start hé !  

Na het uurtje heerlijk relaxen begin ik aan mijn eerste nieuwe behandeling. De douchemassage. Het deed echt deugd, maar de massage zelf vond ik minder goed. Enfin afwachten wat de verdere dagen zullen brengen .

Direct daarna – het was ondertussen al een ferm stuk in de namiddag – de magnetische ringen. Gewoon liggen anti stressen. Ook heerlijk. Voor de echte marteling wacht ik maar tot morgen. En daar bedoel ik dan mee, de Impulsure, elektroschokken op mijn rug.

Tot slot het modderbad. Het stonk nog even erg als vroeger, maar een degelijk alternatief voor het moddermeer, want voor dat laatste was het wat té laat om dat te doen. We moesten immers om 16u. in het hotel zijn voor een briefing en een welkomstdrink van een reisagentschap. Eigenlijk betekende dat voor mij niet veel, want er was sprake van groepsuitstapjes van her naar der. Klinkt allemaal wel aantrekkelijk maar ik ben tenslotte toch naar Roemenië gekomen om te kuren. En dat kuren is dus elke dag, drie weken lang. Ik kom hier tenslotte voor mijn gezondheid.

Marleen had mij wel gezegd dat zij eens zou uitkijken of zij geen kort tripje zou kunnen organiseren naar een typisch dorpje ergens. Zij komt hier toch al een 20 jaar, en zij kent hier wel de streek en de ‘streken’ van de plaatselijke bevolking. Ze weet ook dat ik heel graag mensen fotografeer, en daar zou ik dan dankbaar gebruik van kunnen maken.

Ondertussen heb ik ook al mijn eerste digitale beeldjes kunnen maken tijdens een korte wandeling. Moe maar voldaan, kleedde ik mij om alvorens te gaan dineren. Het eten was heerlijk. Een groot verschil tegenover mijn vorig hotel.

Om de avond te sluiten dronken we een frisse pint, en dan mijn beddenbak in.

Donderdag, 23 juni 2005,

eze keer ben ik wat later opgestaan, 07.30u, en ben ik gaan ontbijten om 8.00u.

Na een stevig ontbijt trok ik met volle moed en met een stralend weertje naar de kliniek.

Mijn eerste behandeling was dus een nieuwe voor mij. Onderwatermassage, en is me héél goed meegevallen, vervolgens het kruidenbad. Het viel mij op dat er weinig volk was vandaag. Niemand stond aan te schuiven. De derde kuur viel tegen. De douche massage. Ik moet daar op mijn buik liggen, een vijfkoppige douche sproeit warm water op mijn rug terwijl de masseur mij masseert. Viel tegen, mij rug deed enorm pijn. De opeenvolgende verdere kuren, elektro- en magneetkuur deed mij dan ook weer heel goed.

Tijdens de drinkpauze had ik een gesprek met Willy, en die raadde mij aan om nog eens langs de dokter te passeren om een ruilkeuze te maken. Tenslotte zei hij me, dat ge de kuren moet kunnen koppelen aan hetgeen ge graag hebt.Ik naar dokter Gravilla en die gaf mij zonder tegenstribbelen, de modderpakking in de kliniek in plaats van de modderkuur aan het meer, omdat de modder aan het meer koud is, en dus niet goed voor mijn rug. De douche massage heeft zij geschrapt en daar heeft ze mij de onderwatermassage voor alle dagen gegeven, wat voorheen maar om de andere dag was. Dus een goede deal vind ik !  

Het laatste dan vandaag in de kliniek is de modderpakking. Men ledigt op een bed een paar emmers hete stinkende modder, ik leg er mij héél voorzichtig en uiteraard naakt op en dan word ik in wel 5 à 6 dekens gewikkeld. Dat geeft een heel beangstigend gevoel, zo erg zelfs dat ik een koud kompresse op mijn voorhoofd krijg. Na een dikke 20 min. moet ik d’ eruit en dan onder de douche met zout water alles beginnen afspoelen. Doodop begeef ik mij naar mijn hotel. Ik heb daarna uren liggen slapen ! Tot 16u. zelfs !  

Wanneer ik op mijn kamer tijdens een hevig onweer een douche neem, ruik ik plots weer die stank van die modder. Gelukkig ( hoop ik ) ruik je dat daarna niet meer.

Aan de avonddis heeft niemand een opmerking gemaakt, dus de stank zal wel weg zijn.Het avondeten was weer heerlijk.

Het bleef maar regenen en ik besloot van eens op mijne laptop te werken met een fris Silva biertje.

Ik ga nu maar eens wat vroeger slapen, dan kan ik morgen terug vroeg opstaan om mij voor te bereiden voor mijn volgende kliniekkuur.

Vrijdag, 24 juni 2005,

et kwakkelweer opgestaan, het ziet er zelfs frisjes uit. En dat terwijl men in België zucht onder de zwelgende hitte die er momenteel al enkele dagen heerst.
Na een stevig ontbijt begeef ik mij naar de kliniek en doe ik getrouw al mijn kuren. Bij de ene kuur moest ik al wat langer wachten dan de andere. Ik zat eens te wachten voor mijn magneetkuur, en terwijl ik andere wachtenden aan de overkant gadesloeg, zag ik dat er opeens drie vrouwen tegelijk binnen wilden gaan. Een gekibbel ! man,man, man… Dat schijnt hier wel dagelijkse kost te zijn. Het viel mij ook op dat er veel Duitsers zijn dit jaar.

Bij mijn laatste kuur, de modderpakking, lag ik bij een kreunende Spanjaard. Die had blijkbaar last van zijn hart denk ik. Zo’n modderpakking is natuurlijk niet goed of zelfs heel slecht voor mensen met een zwak hart, en inderdaad, als ik er onder lig, dan gaat mijn hart ook nogal te keer, versnelt mijn adem en begin ik oneindig te zweten. Een geluk dat Helena mij een kompresse geeft voor op mijn voorhoofd te leggen.Het vervelige is, dat ik niet kan wrijven aan mijn neus wanneer de zweetdruppels hun weg beginnen te zoeken op mijn aangezicht, dan probeer ik dat te vergeten en kijk ik naar het ongedierte op het plafond. Ik heb ze geteld. Er waren daar 14 muggen, die waarschijnlijk genoten van het heerlijke moddergeurtje, en drie spinnen die hun web aan ’t maken waren in afwachting om zo’n mugje aan te vallen.En zo gaat de tijd verder.

Moe en afgepeigerd verlaat ik tenslotte de kliniek, richting hotel. Het was 14.45u. geworden.Onderweg zie je overal de kraampjes die ze opbouwen en klaarmaken voor het vakantieseizoen dat volgende week zou beginnen.  

Op mijn kamer aangekomen wou ik een boek beginnen te lezen, maar ben snel in slaap gevallen tot 17u. ! Dan maar een goeie douche nemen opdat ik niet stinkend aan tafel hoef te zitten. Weerom was het eten heerlijk. Echt niet te vergelijken met twee jaar hiervoor in het hotel, de Union.  

Nu is er ondertussen wel een hevig onweer aan de gang, en al het licht viel plots uit. Stroompanne. Geen probleem, de kaarsjes werden zo op tafel gebracht. Dat maakt het nog zo gezellig, zodat we nableven en een pintje dronken alvorens te gaan slapen.  

Er zaten nog enkele personen op het terras, en als ge ziet dat er daar een achttal kelners voor rondlopen, snap je niet waarom er zo veel personeel voor nodig is, want personeel heeft dat hotel bij de vleet. En dan moet je nog weten dat die kelners nog alles verkeerd doen hé ! Ze komen onder andere de gevraagde drank brengen, en vragen al direct de rekening te betalen ! terwijl wij van plan zijn te betalen, wanneer we gedaan hebben met eten. Toch normaal ? Kiekens zijn dat ! en geen enkele die vriendelijk kan zijn of waar een lachje van af kan. Marleen heeft dan haar beklag gedaan bij de verantwoordelijke, en ze beginnen het te snappen. Voor hoelang ? afwachten wat de volgende dagen zullen brengen. Enfin, ondanks alles, zijn onze kuren toch het belangrijkste. Ik hoop dat we snel beter weer gaan krijgen, zodat ik vlug naar het zoutmeer kan om te zwemmen.  

Zaterdag, 25 juni 2005,

ijn vijfde dag…  

De dag begint heel goed. Een stralende dag. Bijna geen wolkje aan de lucht …

Mijn kuren verlopen vlot, maar weerom heeft de loomheid meester gemaakt over mij en val ik daarna doodmoe op mijn bed. Tot 15u. Daarna maak ik mij op om naar het zoutmeer te gaan. Onderweg zie ik een arm kindje met twee linkse sandalen rondsnuffelen in de vuilbakken, op zoek naar etensresten of drank, terwijl andere kinderen met een gsm rondlopen. Ik bewandel verder de weg zoals ik die twee jaar geleden ook gedaan heb en ben probleemloos aanbeland. Het is toch een nette wandeling van het hotel naar het meer en terug. Hier hoef ik dus geen modder aan mijn lijf te doen, want ik heb die reeds gehad in de kliniek deze morgen. Deze modder is koud en zou geen deugd doen aan mijn rug, vandaar die hete modderkuur in de kliniek. Het zoute water is ook koud, doch het weerhoud mij niet om daar in te gaan. Ik heb trouwens mijn portie zout nodig. Langzaam zak ik in het water en laat me als een plank drijven. Niet moeilijk met al dat zout. Eens uit het water, laat ik de zon haar werk doen. Zo doe ik dat verschillende malen. Ik probeer een dutje te doen op het mulle zand, doch de insecten zijn daar spelbreker van. Die ambeteren mijn rust. Dan maar opkrassen.

Ik maak mij klaar voor het avondeten. Weerom geen klagen. Lekker eten. Daarna ben ik met mijn vrienden in het dorp een pintje gaan pakken. Voor het slapen gaan heb ik nog een mailtje gestuurd naar het thuisfront. Dat heeft mij bloed zweet en tranen gekost. Ik was zo’n dik halfuur mijn tekst op een trage pc aan ’t typen, wou het verzenden toen plots de pc blokkeerde en gans mijne tekst kwijt was. Man,man man, wat een miserie !

Dan alles maar opnieuw doen, en regelmatig een kopie nemen voor alle zekerheid. Uiteindelijk is het mij dan gelukt. Hoop ik toch…  

Morgen, zondag, is er geen kliniek… dan ga ik eens op fotojacht.

Zondag, 26 juni 2005

ustdag… daarmee wil ik zeggen, géén kliniekdag…

Toch vroeg genoeg opgestaan om dan rustig te kunnen ontbijten om 8u.Daarna begonnen op fotojacht. De zon deed al goed haar werk. Dat beloofd.

De eerste opnames waren van de belangrijkste hotels. Daarna is het de bedoeling om wat sfeeropnames te maken van de directe omgeving. Een ferme wandeling ook. Het strand begint stilaan goed vol te lopen. De meesten zijn eigen bevolking. Muziek overal. Lijkt wel kermis aan het strand. In het centrum aangekomen en even daarbuiten zag ik een oude houten kar met paard en daarin een arme koetsier met drie kinderen erin.

Toen ik die fotografeerde sprongen de kinderen d’ eruit en kwamen geld bedelen. Ik ben er dan van af geraakt, en sloeg ze gade van op afstand. De man stopte hier en daar, en de kinderen sprongen er uit om te gaan neuzen in de stadsvuilbakken op zoek naar bruikbaar eten of drinken, en zo rijdt die dus straat in, straat uit… ik krijg een krop in de keel. Hier doet iedereen de ogen toe. Niemand kijkt er naar. Het is een getrouw beeld in het dorp. Triestig… hoogstwaarschijnlijk zijn dit zigeunerkinderen. Zo zien ze er ook uit. Ik ben gestopt met fotograferen en naar mijn kamer gegaan.

Als middagmaal at ik een banaan die ik eerder had gekocht aan een fruitkraam. Een tros bananen voor 40.000 Lei. Veel hoefde ik niet te eten, want ik had al een stevig ontbijt achter de rug deze morgen. Daarna een uurtje gedut.  

In de namiddag ben ik naar het naaktstrand geweest om daar verder te genieten van de zon en het zoute zeewater dat ik hard nodig heb. Dit zeewater is dan nog anders dan het zoutmeer. Ik heb mij dus voorgenomen dat ik tijdens de week alle dagen naar het zoutmeer ga, en de drie zondagen naar de zee. Eigenlijk is dit wel een aangenaam vakantieoord. De Zwarte-Zeekust met zijn brede zandstrand, goede accommodatie en zonnig klimaat; een fascinerend deltagebied met grote vogelkolonies; enkele oude binnensteden waar de tijd een eeuw lijkt te hebben stilgestaan; beschilderde kloosterkerken; een levende folklore die zich uit in klederdrachten, volksmuziek en volksdans. Dat laatste zie ik elke avond op tv op mijn kamer. De Zwarte-Zeekust bij Constanta noemt men wel de ‘Rivièra van Roemenië’. Aan alle voorwaarden voor een strandvakantie is hier voldaan: temperaturen tot zo’n 30° C, een zachte, afkoelende wind uit zee, rustig, helder en veilig zwemwater met vrijwel geen verschil tussen eb en vloed en een uitnodigend breed en geel zandstrand. En vooral veel zon, 340 uur in juli en 320 uur in augustus. Constanta ligt met de trein zo’n twintig minuten van onze plaats, Eforie Nord.

Het is 17u. Ik ga een laatste keer in de zee, en maak mij daarna klaar om naar de kamer te gaan. Het is nog een nette wandeling naar mijn hotel. Ik heb mijn portie zon en zout wel gehad vandaag.

Om 19u., zoals gewoonlijk aan tafel voor het diner, en eindig mijn dag samen met mijn vrienden om een pintje te gaan drinken op het terras van de ‘333’, het café op de hoek. Het zal niet té laat worden, want morgen begint weer onze kuur.

 Maandag, 27 juni 2005,

et is rustig in de kliniek. Ik heb nu mijn fototoestel mee om in afwachting van mijn toelating toch enkele prentjes te kunnen schieten, van onder andere de modderpakking. De eerste heb ik nu toch al.

In de namiddag, neem ik ook mijn fototoestel mee naar het zoutmeer, om daar eens een paar zwart gemodderde mensen te fotograferen. Veel volk was daar nu ook niet, en het water is niet zo aangenaam, eigenlijk koud. Lang ben ik daar ook niet gebleven, en ben vroeger dan normaal naar mijn kamer gegaan om mij klaar te maken voor het avonddiner.

Voor we slapen gingen, dronken we nog een biertje in een café aan het strand. Even napraten over het gebeurde van de dag.

Dinsdag, 28 juni 2005,

r is al één week voorbij. Vandaag beloofd het een prachtige warme zonnige dag te worden.

Mijn kuren gedaan zoals altijd. Ook foto’s genomen in de kliniek met Willy als model voor de onderwaterkuur. Op het zoutmeer zijn ook meer mensen komen opdagen. Het water was al iets beter dan de dag ervoor, dus minder koud. Ook daar heb ik foto’s kunnen nemen met een Duitser als model . Ik had hem gevraagd of hij dat wou, en hij maakte daar geen probleem van. Hij gaf zelfs zijn e-mail adres om enkele foto’s van hem door te mailen. Onze avond besloten we dan weer met een fris pintje.

Woensdag, 29 juni 2005,

en dag gelijk de vorige… Vandaag met de fijne medewerking van Marleen en plaatselijke vriendelijke fysiotherapeuten vele foto’s genomen van verschillende kuren. Er komt schot in de zaak. Na de zeer vermoeide kuren en de fotosessie ben ik dan rechtstreeks naar het meer gegaan,het was tenslotte al 15u. geworden.  

Het is drukker dan anders in de stad. Ik ben nog even via de post gegaan om postzegels te kopen en dan de nodige kaartjes te versturen. Vandaag zijn de banken en wisselkantoren dicht tot 3 juli, omdat de wissel gaat gebeuren met nieuw geld.

Aan het meer aangekomen, leek het meer op een zee dan op een meer. Er stond deze keer een sterke wind op het water, zodanig dat er golven waren. Het water is nog steeds aan de frisse kant.

Donderdag, 30 juni 2005,

et beloofd heet weer te worden vandaag want het is hier deze morgen al flink warm en ben al aan ’t zweten bij mijn wandeling naar de kliniek.

Vandaag stond, eigenlijk ‘lag’ Willy als model voor mijn fotoreportage bij de modderpakkage en kruidenbad. Eerst was er een groot probleem voor Willy bij de modderpakking. Er stond nergens op zijn kaart vermeld dat hij dat mag doen, en zo maar eens eventjes voor de foto wou de verantwoordelijke niet uit vrees voor geroddel bij zijn collega’s en hij zou kunnen ontslagen worden. Na heen en weer gezeur en met wat geld in zijn handen te hebben gestopt, heeft hij het toch mogen doen en heb ik de nodige beelden kunnen nemen.

Bij het kruidenbad was er geen probleem, Dora, de plaatselijke verantwoordelijke liet ons gewoon betijen.  

Na het kuren, weer naar het zoutmeer, doch door de lange bewolkingstijden ben ik vroeger weggegaan naar mijn kamer. Flink douchke, nog wat naar de tennis gekeken op tv en gaan eten. Deze keer vond ik het avondeten het minste dat we al gehad hebben, doch smaakte alles nog heerlijk. Na ons gebruikelijk pintje, zijn we naar ons bedje gegaan. Waarschijnlijk zal het morgen al wat drukker worden, want dan begint het groot verlof.  

Vrijdag, 01 juli 2005,

andaag weer een prachtige dag… op stap naar de kliniek met Marleen en Willy.

deze keer ben ik niet naar het meer geweest in de namiddag, maar heb samen met Marleen en Willy aan het strand gelegen. Het vakantieseizoen is nu degelijk van start gegaan. Het zeewater is aangenaam . De zon brandt.  

Rond 17u. ben ik met Marleen naar Helena (een fysiotherapeute die in de kliniek werkt) geweest om samen een typisch dorpje te bezoeken waar ik mijn fotografie ten volle kan benutten, en inderdaad, de plaatselijke bevolking was zeer gastvrij, vooral de familie van Helena. We kregen koekjes,koffie en frisdrank aangeboden en ik heb volop kinderen en oud-getekende mensen op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. De woning van die familie was kraaknet en gezellig (we moesten onze schoenen uit doen).  

We bezochten ook een woning van een familielid in opbouw. Een woning ? eerder een villa ! Ze hebben er al 5 jaar aan gebouwd, en ze rekenen op nog eens zoveel jaar eer het af zal zijn. Zij bouwen aan het huis wanneer hun budget het op dat moment toelaat.

Een prachtige ervaring. Ik ben uitgenodigd om een fotoreportage te maken van een huwelijk, volgende donderdag dat zal betekend worden door een familielid, die daar werkzaam is als secretaris van de burgemeester. Ik ben benieuwd.

Zeer voldaan werden we aan het hotel teruggebracht om 20.30u.  

Zaterdag, 02 juli 2005,

et ziet er maar een kwakkelweertje uit. Het valt mij op dat ik elke dag dat nog komt, minder begin te eten. Bij mijn ontbijt moet ik moeite doen om te kunnen eten. De vermoeidheid zal daar wel een grote rol in spelen.  

Mijn kuren gingen goed. Er was weinig volk, en ze beginnen me ook al goed te kennen, dank zij de vele foto’s die ik in de kliniek heb genomen. Ik begin ze ook al goed te kennen : Adriana, Mariana, Flori, Any, Violetta, Valerica, Ionescu, Mircea, Dora, Gina en vele andere. Bij het zoutmeer ontmoette ik Willy, de jonge Willy. Het was twee jaar geleden dat ik hem gezien had. Hij is ondertussen 7 maand geleden gehuwd met een Roemeense en was met zijn wagen vanuit Steenokkerzeel naar hier gereden via Hongarije op 24u. tijd. Zijn kilometerteller telde 2500 km .  

Rond 17u. ben ik naar mijn kamer teruggegaan om mij op te frissen voor het avondmaal. Ondertussen zag ik op mijn tv de finale tennis in Wimbledon tussen Lindsay Davenport en Venus Williams. Het was een spannende wedstrijd waarbij Venus Williams deze finale uiteindelijk won.De dag zit er weer op en na ons gebruikelijke ( té koude ) pint ging ik daarna terug naar mijn warme kamer.

Zondag, 03 juli 2005,

et is rustdag voor de kliniek vandaag. Mijn ontbijt is later geworden nu. Om 8.30u. zat ik weer lekker te genieten van een roerei met spek, knakworstjes, twee croissants met boter en confituur, yoghurt, vers fruit, fruitsap en de koffie voor mij. Dat leek genoeg voor mij. Als ik wou kon ik ook nog verscheidene soorten charcuterie en kaas eten, tomaten, kroketten, enz… en dan zeggen dat ik thuis nooit een ontbijt neem.  

Na dat stevig ontbijt trok ik naar het dorp op fotojacht. Deze keer ging ik eens een kijkje nemen in de achterbuurt. Het viel mij vandaag op dat ik veel gehandicapte mensen en bedelaars zag. De bedelaars zijn zelfs nog jonge mensen die de stadsvuilnisbakken afschuimden. Een andere gehandicapte liet zijn fel geopereerde lichaam zien om zo aan geld te kunnen geraken door het medeleven van de toeristen. Een andere volledige kromme vrouw kroop op straat op handen en voeten lijk een spin, dan weer een jongen die enkel hoofd,armen en bovenlichaam nog heeft en zich voortbeweegt op een plankje met wieltjes onder. Tussen de geparkeerde auto’s zie ik dan weer een jonge man die al snuivend met plastiek zak, waarschijnlijk gevuld met de reuk van lijm, aan het bedelen is. Man, man man wat een miserie is er hier nog.  

Roemenië moet nog een lange weg afleggen, wil het in 2007 lid worden van de Europese Unie en zo profiteren van een gigantische steun van één miljard euro per jaar.

Corruptie en mismanagement tieren er welig, op het platteland is de levensstandaard van de meeste Roemenen nog altijd middeleeuws. Het Roemeense volk hier is nog altijd niet bekomen van 50 jaar Ceausescu. Hij liet een sociale woestijn achter. Dorpen zonder waterleiding, stoffige onverharde wegen waar alleen paard en kar op kunnen gedijen, haperende elektriciteit, scholen zonder schoolborden en met leraren die gemiddeld 100 euro verdienen, per maand… Moeilijk voor te stellen in een land dat op iets meer dan twee uur vliegen van Brussel ligt.  

Ik besloot eens naar het station te gaan. Er was veel volk. Ik zette mij daar op een bank en bekeek de mensen. Plots werd ik aangesproken door twee dikke vuile zigeunervrouwen die mij de toekomst wilden voorspellen. Na enige tijd heb ik ze toch kunnen afschudden. Even verderop sla ik twee koppels gaande, die aan het zoeken waren in plaatselijke vuilbakken rond het station naar iets bruikbaars. Daarna kropen ze met hun buit in grote stenen riolen die daar op de grond liggen aan de kant van de rails, om hun buit te bekijken. Wat ze niet konden gebruiken, gooiden ze dan maar in ’t rond. Ondertussen komen er eindelijk treinen aan. Iedereen loopt er zo maar over de sporen.

Toen er één van die treinen dan weer vertrok, en al goed in beweging was, sprongen plots die twee koppels op de trein. Op weg naar een andere plaats waar ze hun speurtocht naar iets bruikbaars kunnen voortzetten.  

Mijn voormiddag zit er op. Het is ondertussen 13u. en het begint onweerachtig te worden. Ik ga in een versneld tempo naar mijn hotel. Eens daar aangekomen, leg ik mij op mijn bed en viel alweer zalig in slaap.  

Ik werd plots wakker door een ferme kletter van een donderslag, het was 16u. ! Goed geslapen zou ik zeggen. Na een goeie douche ben ik mijn foto’s op mijne laptop beginnen zetten. Ik had trouwens mijn vrienden hier beloofd dat ik al mijn foto’s eens zou laten zien die ik hier al gemaakt had, want Maria vertrekt dinsdag al terug naar huis.

Op dat moment gaat mijn derde en laatste week in.  

Iedereen keek ernaar en het werd goed bevonden. Ik kreeg zelfs mijn kliniek reportage al min of meer klaar in een diashow. Dan is het nog zo aangenaam om er naar te kijken.

Ik ben tevreden, ik heb veel en goed materiaal om er iets tof van te maken. Hopelijk kan ik die kliniek reportage klaar krijgen tegen de gala voorstelling van Close-Up voor volgend jaar.  

Maandag, 04 juli 2005,

ijn derde week. Terug naar de kliniek. Het weer ziet er niet goed uit.

Elke dag word ik lomer en lomer, mijn benen kunnen bijna de trappen niet op. Die kuren hebben hun werking gedaan. Vooral na mijn modderpakking lijk ik wel een robot, die traag stapvoets de kliniek uit wandelt.  

In de namiddag heeft het een ganse namiddag geregend en is er een onweer geweest. Er was uiteraard ook heel goed nieuws van het thuisfront overgekomen ! ik word namelijk voor het eerst grootvader in februari 2006 ! Mijn dochter, Marijke is in blijde verwachting van een garnaaltje met een kloppend hartje van 11 mm . lengte ! Dat moest gevierd worden, en ik trakteerde mijn vrienden met een goede fles wijn !  

’s Avonds was het onweer gaan liggen, en klaarde de hemel op. Wij zijn dan nog even gaan doorzakken in ons café op de hoek, den 333.

Tot slot van de avond nog eens gekeken op internet naar mijn mailpost, maar ik geraakte er heel slecht in en werd telkens geblokkeerd. Ben dan maar gestopt. Hier hebben ze geen ADSL natuurlijk.

Dinsdag, 05 juli 2005,

oepie, een stralende heldere blauwe hemel ! Wij zijn afgesproken - na ons kuren in de kliniek - om 12.30u. aan de Trei Brazi, een klein plaatselijk restaurantje voor een ‘ preparate culinare ‘ . Maria trakteert ons als afscheid want zij vertrekt weer naar België na twee weken kuur in Roemenië. Daarmee start ik mijn derde en laatste week. We hebben hier lekkere ‘ clãtitã ’ gegeten, dat zijn fijne pannenkoekjes.  

De verdere namiddag heb ik op het strand gelegen, genietend van de zeer warm zon, in afwachting dat we samen afscheid kunnen nemen van Maria. De zee is enorm woelig maar zalig. Ik moest wel eventjes opletten dat ik niet té ver zou zwemmen want voor ge het beseft sleuren de hoge golven je mee ! Ik moest toch wat moeite doen om terug naar het strand te zwemmen.

Haar bus vertrekt vanuit het hotel om 16.30u. plaatselijke tijd. We wensen haar een heel goede reis. We zullen haar missen hier, en het zal zeer stil zijn zonder haar !  

We zitten nog slechts met drie aan de tafel. Het eten was niet al te warm, en we hebben al beter gegeten. De muziek staat veel té luid, en dat is overal zo. En dan is het nog kermismuziek ook ! Daar hebben ze hier absoluut geen verstand van. Net als de garçons. Die staan te springen om uw bord af te nemen. Daar kan ik een boek apart over schrijven. Het zijn precies allemaal ongeschoolden. Het enige wat ze goed kunnen is geen wisselgeld teruggeven. Dan zeggen ze gewoon, d’ er is geen kleingeld…  Mijn water kost 35.000 lei. Ik betaal 40.000 lei, en naar die 5000 lei wisselgeld kan ik fluiten. Die houden zij zonder schroom of uitleg voor zich. Het is wel maar 0,14 euro, maar dan nog hebben ze geen recht om dat zo maar voor zich te houden. En dat is overal zo hé ! ook in winkels.  

Het is een mooie zachte avond. Ideaal om onze benen te strekken en op de wandeldijk een doorzakkertje te nuttigen. Ik had een ‘milkshake black sea’ besteld. Bah… mottig spul. Ik heb het gewoon laten staan. Ik kan die smaak nergens van herkennen. Troost… Morgen is er weer een nieuwe dag.

Woensdag, 06 juli 2005,

e dag begint goed en mijn kuren gaan weer vlot. Nog enkele foto’s genomen ook.

Bij mijn laatste kuur, de modderpakking, merk ik geen muggen meer op het plafond, dus ik kan gerust een half uurtje slapen zonder geplaagd te worden.  

Deze namiddag naar het meer geweest voor mijn portie pekel, maar dat was maar van korte duur want onheilswolken deden weer hun intrede aan de kust. Mooie weer is afgelopen. Ik ben er dan toch twee maal in geweest. Beter dan niets.  

Overal is weer die veel te luide muziek te horen. Nergens kun je rustig ergens zitten om iets te drinken en wat te praten. Dat is ook zo bij ons avondeten in het hotel als je buiten wil zitten. In plaats van rustige zachte muziek, hoor je dat overdonderend geluid, want muziek kun je dat niet noemen. We zijn al reuze blij als het pauze is, dan hoor je alleen nog achtergrondmuziek. Eigenlijk jagen ze de toeristen buiten denk ik.  

Alweer een dag voorbij. Wat gaat het toch vlug. Morgen om 6u. opstaan en recht naar de kliniek want ik wil al om 7u. beginnen, want om 12u.30 moet ik klaar staan aan mijn hotel, want dan komt men mij ophalen om die fotoreportage te maken van het burgerlijk huwelijk in het dorp waarvan een familielid van iemand uit de kliniek gemeentesecretaris is. Een kansje die ik niet mag laten liggen.

Donderdag, 07 juli 2005,

andaag begint de dag heel vroeg. Om 6u. opstaan, en om 7u. stond ik al in de kliniek.

Naderhand blijkt het een maat voor niets, want nu pas hoorde ik dat het kruidenbad maar open is om 9u. en de modderpakking pas om 10u. Dus dat laatste heb ik dan maar niet gedaan want anders kom ik nooit op tijd klaar.  

Ontbijt genomen om 9.45u. en mij daarna een beetje te ruste gelegd, want ik voelde ook wat narigheid in mijn buik. Toerista misschien ?

Om stipt 11.30u. kwamen Jon, Helena en Diana mij en Willy ophalen voor de huwelijksreportage in ‘23 August’. Zo noemt dat dorp. Het hoort bij Constanta.

Terwijl wij stonden te wachten aan het gemeentehuis, kregen we de gelegenheid een schooltje te bezoeken. Weliswaar was het vakantie, maar we konden toch een kijkje nemen in de klaslokalen.  

Het koppel is aangekomen. Blijkt een koppel te zijn, die hertrouwen. Eigenlijk stelt het niets bijzonders voor. Ik dacht dat ze in traditionele klederdracht zouden trouwen, maar het was maar gewoontjes. Na de nodige uitgebrachte woorden klonken we deze verbintenis met een glaasje schuimwijn en een pralientje. Het gelijkt heel sterk met onze gewoontes.  

Teruggebracht naar mijn hotel, maakte ik mij klaar om te gaan modderen. Het is een stralende mooie dag. Het water aan het meer is niet koud, eerder lauw. Zalig. Ik heb er deze keer lang in gezeten. Met als gevolg dat er een mooi kleurtje is bijgekomen op mijn lichaam, en vooral op mijn gezicht.

s’ Avonds zijn we in het dorp gaan wandelen met Helena en sloten deze avond af met het nodige natje.

Vrijdag, 08 juli 2005,

e dagen vliegen voorbij ! het is al vrijdag !

Het zal een prachtige dag worden en denkelijk heet. Mijn kuren zijn weer normaal en vlot verlopen. Ik heb nog wat foto’s kunnen nemen van Marleen bij de moddermassage. Deze ontbrak nog voor mijn reportage.  

In de namiddag ben ik om 14.30u. samen met Willy en Marleen naar het zoutmeer  getrokken. Ik heb veel in het meer kunnen zwemmen, de temperatuur van het water was heerlijk.  

Verder zijn we zoals gewoonlijk samen gaan eten, en daarna ons wandelingetje en hét pintje natuurlijk, want vroeg gaan slapen heeft eigenlijk geen zin met die harde, luide muziek van buiten.  

Zaterdag, 09 juli 2005,

og drie kuurdagen te gaan… het beloofd heel warm te worden vandaag.

Vandaag is er niets speciaals gebeurd. Een dag gelijk een ander, maar elke dag meer is zwaarder geworden. Mijn benen zijn gelijk lood. Moe, telkens zeer moe. Ik lijk niet meer te ontwaken, en s’ nachts val ik moeilijk in slaap. Kan ook haast niet anders. Knalluide muziek, jankende honden, rondgierende auto’s die met veel lawaai langs de straat scheuren.  

Deze avond hebben wij, Willy, Marleen en ik een etentje beloofd aan Helena ,Jon en hun dochter Dina met kleindochter Diana in een restaurantje aan de rand van het dorp. Daar ter plaatse zou ik ook mijn foto’s laten zien via de laptop, met het voorlopige resultaat van de fotoreportage van de kliniek. Willy en ik kozen voor de hanelever terwijl Marleen de pizza prefereerde. Voor het dessert aten we clãtitã (pannenkoekjes) maar die waren niet zo fijn gemaakt als we gewoon waren.

Het was een fijne gezellige avond. Prompt nodigde zij ons uit om morgen bij haar thuis te komen eten. Een mooi vooruitzicht.  

Zondag, 10 juli 2005,

eerom een stralende dag. Vandaag dus geen kliniek. Ik had deze keer een wel heel stevig ontbijt om 8.30u. ( twee sneetjes brood met confituur, een croissant, een spiegelei met flink wat spek erbij, twee zwanworsten en een klad mosterd, een potje yoghurt, een glas fruitsap en een tas koffie).  

Na een goed gevulde maag ging ik weer op fotojacht door het dorp. Er waren telkens onderwerpen genoeg te vinden, maar ook weer heel veel kreupelende bedelaars.Deze keer heb ik stiekem foto’s kunnen nemen binnen het kerkje, alhoewel het verboden was. Tja, wie niet waagt niet wint hé ! Ook langs de toeristische straatjes is er wat te vinden om te fotograferen.  

We hadden afgesproken om deze middag à la carte te eten om 14u. vermits we deze avond gingen eten bij Helena. Ik krijg echter moeizaam iets binnen. De soep en dessert waren voldoende voor mij. Jammer dat we zoveel tijd moesten verliezen aangaande de bediening. Die is telkens weer tergend traag. Eerst komt een meisje ons vragen wat we wensten te eten, en daarna roept ze de garçon om te komen noteren. Absurd.  

Na het middageten besloten we naar het naaktstrand te gaan, samen met Carmen. Daar is het rustig, want elders is het druk bevolkt door families met spelende kinderen. Het is anders dan aan het zoutmeer. Terwijl het water zwart is in het zoutmeer, is het zeewater heel helder, maar ook koeler en minder zout. Na deze heerlijk namiddag maakten we ons klaar voor ons bezoek aan Helena.

Zij wonen daar heel sober, maar best gezellig en netjes. We moesten onze sandalen uit doen. Ze lopen daar allemaal op blote voeten in huis.  

We begonnen met een heel goed gevuld bord soep, terwijl voor elk een glas water, een glas zelfgemaakte witte wijn én een glas bier werd geserveerd. Wijn met bier ? moet kunnen. Vervolgens kwam een bord puree met een soort van goulash erop. Dat was heel lekker klaargemaakt. En dan de koffie. Echte Turkse koffie. Ik dacht gedaan te hebben met eten, maar daarna kwam wéér een bord, met deze keer een kippenbout met frieten ! Tjonge, tjonge, ik zat daar eventjes een beetje te ontploffen. En tussendoor maar wijn bijschenken en met telkens de woorden ‘ noroc ‘ ( gezondheid). En als dat dan nog niet alles was, kregen we ook nog zelfgemaakt gebak en clãtitã (pannenkoekjes).

Tot slot wou zij ons nog de rest van het gebak en pannenkoekjes meegeven !

Bij het napraten tijdens de loop van de avond, constateerde we dat de rekening van gisteren in het restaurantje niet klopte. Zij hadden ons zo maar eventjes 700.000 lei teveel aangerekend ! Jon en Helena zouden met ons meegaan naar het restaurantje wanneer we naar het hotel teruggingen.

Na een gezonde discussie zagen de uitbaters de fout in en kregen we het geld terug. Blijkbaar hebben ze het moeilijk om te rekenen na de verandering van het geld, een voorloper voor de toekomstige euro, wanneer zij bij de Europese unie komen. Het is zeer verwarrend ook. Bij de briefjes word bijvoorbeeld 10.000 lei, 1 new leu. Dus 700.000 lei is dan 70 new lei. Bij de muntstukken is 100 old lei, 1 new ban geworden.  

Uit dankbaarheid, hebben we het teruggekregen geld aan Helena gegeven. Zij hebben ons tenslotte een gezellige avond bezorgd met héél veel eten, waarbij zij van s’ morgens vroeg reeds in haar keuken stond te kokkerellen. Het was een hele belevenis.  

Maandag, 11 juli 2005,

eze gewezen nacht heel moeilijk in slaap gevallen. Waarschijnlijk door het vele eten van de avond ervoor.

Het onweert en regent momenteel, maar na mijn ontbijt en vertrek naar de kliniek is alles weer voorbij, en de zon komt er al heerlijk door.

Mijn voorlaatste dag met kuren. Ik haal er nu het maximum uit, en dat zal morgen ook zo zijn.Twee jaar geleden keek ik er al naar uit om naar huis te gaan. Nu is het anders. Ik had spijt dat het bijna gedaan is. Dit jaar is het mij blijkbaar veel beter bevallen.  

Deze middag terug naar het zoutmeer geweest. Het water was nu wel iets koeler door de regenval van deze nacht, maar het is goed.

Ik laat me goed bestralen door de zon. Ik moet er van profiteren nu, want morgen is het dinsdag… mijn laatste dag kuren.

Dinsdag, 12 juli 2005,

aatste dag kuren… alles eruit halen nu, en afscheid nemen van al de fysiotherapeuten in de kliniek. Tot volgend jaar misschien ? als het aan mij ligt… zonder twijfel.

Als ik een evaluatie hou van twee jaar geleden, dan besluit ik hieruit dat ik er nu veel beter uit kom. Er is nu nauwelijks iets te bespeuren van mijn psoriasis. Alle sporen van die lelijke huidziekte zijn weg. Ik heb heerlijk genoten van het zwemmen, rond te lopen in korte broek en T-shirt en te praten met mijn vrienden lotgenoten.  

Tijdens mijn laatste modderpakking denk ik na en concludeer dat de tijd hier enorm is voorbijgevlogen. Tja, ik voel mij goed, ik ben hier met een paar goede vrienden. Ik zie momenteel geen muggen meer op het plafond. Is dat nu omdat ik ga vertrekken ? eigenaardig…  

Na mijn kuren ga ik samen met Marleen en Helena naar de directeur en de website verantwoordelijke van de kliniek, om op mijn laptop naar de gemaakte fotoreportage te kijken.  Heb ook min of meer om de toelating gevraagd om deze foto’s te mogen plaatsen op de website die ik ga maken. Ik zit al met een naam in mijn hoofd. Eerst naar  www.photomarko.be  gaan en dan klikken op “ pso–romania “. Marleen vind het een uitstekende naam. Ik krijg uiteindelijk de toelating. Ze vinden mijn reportage ‘ foarte bine ‘ (prima).

De rest van de dag profiteerden we nog van de laatste Roemeense zonnestralen en zeelucht en daarna valiezen inpakken.  

De familie van Helena, Ion, Diana, Dina en Carmen kwamen een warm afscheid nemen en zwaaiden ons uit met hun hartelijke woorden ‘ la revedere ‘ ( tot ziens ) en ‘ drum bun ‘ ( goede reis ).  

Ons vertrek vanuit ons hotel is stipt om 19.05u. met vlucht AB 2523 zoals voorzien.

Onderweg heeft Marleen bij haar verplaatsing van de ene zetel naar de andere, een diepe duik gedaan tijdens het bruuske remmen van onze chauffeur. Zij kloeg van hevige hoofdpijn en kaakbeenpijn. Hopelijk is er niets gebroken en bloed was er al evenmin. Misschien zal het nog goed aflopen.  

Wij komen aan op de luchthaven. Tientallen kruiers staan klaar en springen naar onze bagage, om die te dragen tot aan de bagagecontrole. Natuurlijk staan ze dan ook direct klaar met een open handje.

Aan de bagagecontrole moest ik mijn laptop eruit halen, open doen en doen werken. Eens die is opgestart, mocht ik ze weer toe doen. Ook mijn foto- en randapparatuur moest er uit ter controle. Moet natuurlijk mij weer overkomen.  

Vertrek Constanta om 21.20u. met aankomst in Düsseldorf om 22.55u. plaatselijke tijd.

Alles gaat in een versnelde tempo nu. Er is maar weinig tijd meer om een koffie te drinken of naar de nieuwe winkeltjes te kijken. Twee jaar geleden was er geen enkel winkeltje te bespeuren.

Wij vertrokken met een geweldig onweer boven de Karpaten. Het vliegtuig schudde heen en weer. Alle lichten uit. Enkel de hevige bliksemschichten en donderslagen doorbraken de stilte. Eens we enkele kilometers hoger en verder zijn, vliegen we uit dat onweer.

De vlucht gaat uitstekend met een opvallende heel vriendelijke hostess. Ik heb nu toch al veel gevlogen, maar dat is nu eens een airhostess uit de duizend. Super gewoon.  

We landden stipt volgens uur, en gaan probleemloos verder tot de uitgang. Nergens douane te bespeuren. Hier is het ook warm.

Tot slot reden we met een luxueuze taxi-volumewagen naar Lanaken waar mijn wagen staat. Na ons gezamenlijk drie weken kliniekverblijf, namen we afscheid van elkaar en zeiden ‘tot volgend jaar’ en hopelijk worden we tot volgend jaar niet te erg geplaagd door onze Psoriasis. Want daarvoor gaan we naar Roemenië, en dat is echt geen vakantie … Het is vaak afzien. Gelukkig hebben we steun aan elkaar. Alléén zou het misschien moeilijker te dragen zijn.

Bedankt Marleen, Willy en Maria … het ga jullie goed ! Tot volgend jaar !

Mark d’Hanens

 

REACTIES...

 

 

 

Van: Mia Verschueren [mailto:miaverschueren@telenet.be]
Verzonden: maandag 29 augustus 2005 22:24
Aan: Mark d'Hanens
Onderwerp: Re: psoriasis...

 

marc,

 

dank voor je mail!!

ik was beginnen lezen, maar het is hier super-druk nu,

ik lees later eens verder!!!

leuk dat jij je ervaring zo openhartig meedeelt!!!!!!!!!!

er moesten er meer zijn zoals jij dat doet!!!!

stuur je dat ook naar de VVPP??

 

tot later

groetjes

mia