dinsdag 20 juni 2006… mijn eerste dag,

et is weer zover… mijn derde kuurreis naar Roemenië. Weer met gemengde gevoelens en zelfs meer als vorig jaar, en toch met het vooruitzicht van heerlijk te kunnen zwemmen, maar anderzijds dan weer die bijna middeleeuwse behandelingen in de kliniek. Ik weet bij voorbaat dat er niets zal veranderd  zijn. Maar als ik nu evalueer tegenover mijn eerste kuur, dan ben ik er goed op vooruitgegaan, veel minder last dan voor mijn kuren. Dus het geeft resultaat, dat is en feit en dat telt.

Vanuit Sint-Niklaas reed ik naar Marleen in Lanaken om van daaruit samen met Willy en Maria naar Dusseldorf te rijden met een taxi om stipt 13u.

Ondanks vele files als gevolg van strenge controle van een enorme politiemacht zijn we toch ruimschoots aan de luchthaven aangekomen. Waarschijnlijk heeft dat te maken met de WK voetbal want de Engelsen moesten allemaal aan de kant. Maar goed ook want dat zijn toch maar oproerkraaiers.

We checkten in. Hopelijk deden ze niet moeilijk over het gewicht van mijn valies en handbagage. Mijn valies mocht maar 20 kg . wegen maar als je voor 3 weken op reis wilt gaan, is dat gewicht bij mij snel overschreden naar 25 kg . Echter de handbagage mag maar 5 kg . wegen en die was snel het dubbele geworden doordat ik mijne laptop meenam. Vorig jaar zat mijn fotomateriaal d’er ook nog bij maar dat heb ik nu apart aan mijn schouder gehangen. Gelukkig werd deze niet gewogen, ondanks het feit dat de luchthaven van Dusseldorf gekend is voor haar strenge regels.

Vlucht AB 2522 Dusseldorf/ Constanta is ingecheckt met als “boarding time” van 16.15 u.

Alles verloopt naar wens en onze “ijzeren vogel” van Air Berlin staat vliegensklaar.

We gingen dan ook om 17.00u. de lucht in en waren in Constanta geland om 20.30u. rekening houdend met één uur tijdsverschil. Dus in België was het dan 19.30u. Mijn seatnr. was 23^E.

We hadden een slechte vlucht gehad. Bijna gans de reis moesten onze gordels om en we reden precies op ferme kasseien. De maaltijd was ook veel minder; 3 sneden brood met ham of kaas. Triestig. De bediening was echter heel klantvriendelijk.

We komen aan in de pletsende regen, doch warm. In de luchthaven zelf ging het goed vlot, vergeleken met vorig jaar. De douanebeambten keken onze reispassen na met behulp van toch nog zeer oude computers. En dan wachten op onze valiezen. Enfin we hadden tijd… Met een mooi nieuw minibusje reden we naar onze bestemming :

Hotel Astoria in Eforie Noord.. De kamers werden toegewezen en het uitpakken zou kunnen beginnen, maar dat ging niet van een leien dakje. Marleen kreeg niet haar reserverende kamer toegewezen, Willy zou te hoog zitten dat niet goed is voor zijn gezondheid, en Maria had ook geen kamer meer aan de zeekant die ze vroeg. Ikzelf vroeg ook een kamer aan de zeekant omdat ik vorig jaar teveel last had van de discomuziek tot laat in de nacht en ook wegens te warm omdat ik op het derde verdiep sliep, onder een plat dak. Kan je wel indenken.

Maar daar was geen enkele kamer op het eerste verdiep en aan de zeekant nog vrij, maar de receptionist bood mij een kamer aan, wel op het eerste verdiep maar aan de andere zijde van het hotel. Ik nam die dan maar aan, en dan bleek het nog de beste kamer te zijn van het hotel. Een soort suite. Ik zal die kamernummer maar goed onthouden tegen de volgende keer.

Ik schijf die hier niet op want dan zullen anderen die ook willen nemen. Hahaha.

Met metgezellen bleven maar verder discussiëren en kregen dan een voorlopige kamer, en zouden dan twee dagen verder kunnen verhuizen vermits andere gasten zouden vertrekken naar huis.

Ikke uitpakken en een goe douchke genomen, maar daarna had ik nog ferme honger. Ik ben het stadje ingegaan op zoek naar een nachtwinkeltje, en kocht mij een ferm pak chips en een blik Ciuk, een plaatselijk goed biertje. Teruggekomen zat mijn plafond vol muggen, dus eerst ten strijde trekken en een massamoord uitvoeren, om daarna te genieten van mijn chipsmaal.  

Ik ben in slaapgevallen, en na een heerlijke nachtrust fris opgestaan, klaar voor mijn onderzoek bij de dokter in de kliniek alvorens te kunnen kuren.

woensdag 21 juni 2006… mijn tweede dag,

Ik hoop op dezelfde kuren als vorig jaar, maar daar aangekomen was het weer uren wachten.

Dan zijn we in afwachting oudgekenden gaan begroeten en deze was een zeer hartelijk welkom.

Maar… tijdens het wachten begon ik plots super te zweten en kreeg ik migraine, en toppunt van de ramp, tijdens mijn onderzoek bij de dokter constateerde die een enorme hoge bloeddruk. Natuurlijk, kan haast niet anders. Het gevolg was dat ik morgen moet terugkomen en als mijn bloeddruk dan goed is, kan zij mijn kuren voorschrijven.

Ik moest dringend terug naar mijn kamer, het begon erger te worden, en aldaar aangekomen moest ik braken. Net op tijd. Tenslotte legde ik mij op mijn bed, en ben in slaap gevallen.

Na enkele uren werd ik wakker en was het gelukkig overgegaan. Ik ben daarna naar het stadje gegaan om wat frisdrank te kopen en wat geld te wisselen. Nu is het nog meer ingewikkeld, want in afwachting van de euro hebben ze hun geld ook veranderd. Lei, Leu, Bani en Ron.

RON-biljetten verschijnen in denominaties van 1, 5, 10, 50, 100 en 500 lei, een biljet meer dus dan voorheen (500 nieuwe lei is 5.000.000 oude lei). De oude ROL kende biljetten van 10.000, 50.000, 100.000 en 500.000 en 1.000.000 lei. Medio 2005 was een oud biljet van 100.000 lei / nieuw biljet van 10 lei ongeveer 2,50 waard. Het goede nieuws is dat de inflatie langzamerhand acceptabel qua niveau is. Het slechte nieuws is dat ik met een enorme stapel papier loop als ik  - zeg 100 euro - pint. Ik moet hier rekening houden met de keuze van mijn portemonnee. De meeste Roemenen lopen met een stapeltje papiergeld met een elastiekje erom in hun broekzak of binnenzak. Met het weghalen van de vier nullen zal ook dit probleem enigszins beperkt worden. In ieder geval zijn de nieuwe biljetten kleiner van formaat, dat scheelt al!

Munten zijn praktisch niets waard in Roemenië, hoewel ze met de introductie van de RON iets meer nut hebben gekregen. De RON-munten circuleren in de waarden 1 ban, 5 bani, 10 bani en 50 bani. De ROL (oud) kent munten in de waarde van 100, 500, 1000 en 5000 lei. Zeker de oude munten zijn waarschijnlijk minder waard dan de intrinsieke waarde (oftewel, het materiaal van de munt is duurder dan de waarde die erop vermeld staat); voor mij was de enige functie van munten bedelaars iets te kunnen geven, hoewel zelfs die de munten soms weigeren. De nieuwe munten voelen iets meer solide aan en zullen naar alle verwachting ook in hogere waardes verschijnen. Soms krijgt ik in plaats van een muntje als wisselgeld nog wel eens een snoepje ofzo terug. Tja, andere keuze heb ik niet hé.

’s Avonds lekker gegeten, want het was sinds eergisteren (thuis) geleden dat ik nog goed en warm heb gegeten. Daarna nog een aangename avondwandeling gemaakt en een koffie gedronken op een terrasje. Het was merkelijk veel drukker dan vorig jaar. Het is net of de vakantie vroeger is begonnen. Verleden jaar deze tijd was er bijna niemand te bespeuren, maar het weer was dan ook veel minder. Terug op de kamer naar de voetbal Nederland-Argentinië gekeken, en zo eindigde ook mijn tweede dag.

donderdag 22 juni 2006, …mijn derde dag,

roeg opgestaan, vroeg een heerlijk ontbijt genomen. De dag begint stralend, dat beloofd. Vandaag moest ik terug naar de dokter om mijn bloeddruk te laten hermeten. Het was heel goed, dus mijn kuren werden besproken. Ik krijg “Dus Subacval” (onderwatermassage) – “Magneto Diaflux” (magnetische ringen) – “Baie De Plante” (kruidenbad) – “Inpatherai Namol” (modderpakking) – “Baie Sarata” (warm zoutbad). De “Impulsure”, (elektroschokken) wou ik niet meer, want dat was afzien. Elektroschokken op mijn rug.

Dat laatste vroeg ik erbij omdat het meer er tegenwoordig vuil bij ligt en niet hygiënisch. En het meer is merendeel kou, en als er bewolking aankomt is het moeilijk te drogen. Nu ben ik zeker dat ik alle dagen mijn portie hete modder en warm zoutbad heb. Ik kan dan gerust mijn namiddag vullen met het naaktstrand waar ik dan van de volle zon kan genieten. Tijdens mijn kuren deelde ik dan foto’s uit van diegenen ik gefotografeerd had vorig jaar. Kwestie van extra verzorging te krijgen natuurlijk. Ook bij de Cosmetiek. Die was zo in de wolken, dat zij mij een gezichtsmassage beloofde, en meteen maakte ze een afspraak met me voor vrijdag 17u. Eens zien wat dat geeft.

Zeer moe sleepte ik rond 13.30u. naar mijn hotel. In da namiddag ben ik dan naar het naaktstrand geweest. Heerlijk zeewater, en een stralende zon, met af en toe toch een beetje bewolking.

Daarna bij het gaan naar mijn hotel, ziet men er zoals gewoonlijk veel straatventers, maar wat ik nu zag is, grenst tot het ongelooflijke. Een verpleger met groene schort stond daar met een weegschaal en een bloeddrukmeter. Elke betalende kon gebruik maken van die weegschaal en het meten van je bloeddruk. Ik vertelde dat voorval aan Marleen , die hier al twintig jaar komt, maar had dat ook nog nooit gezien.

Na een stevig diner buiten op het terras, zijn we nog in het centrum geweest om te gaan wandelen en eindigden dan onze dag met een frisse Silva bier op een gezellig terras.

Weer een mooie dag voorbij.

Terwijl ik hier zit te typen, is het WK voetbal Australië – Kroatië met een stand van 2-2.

Vrijdag 23 juni 2006,… mijn vierde dag,

eze keer ben ik wat later opgestaan, 07.00u, en ben ik gaan ontbijten om 7.30u. Ik sliep minder goed doordat ik vaak wakker werd door een lange tijd hondengeblaf met misschien wel tien honden tezamen. U moet weten dat het hier vol loopt met straathonden, en soms gevaarlijke ook.

Aangekomen in de kliniek viel het mij op dat er weinig volk was. Mijn eerste kuur, het warme zoutbad was heerlijk warm. Daarop volgde mijn onderwatermassage, kruidenbad, magnetische ringen en tenslotte de modderpakking. Ik was redelijk rap rond. Deze namiddag om 17u. heb ik mijn nieuwe kuur, cosmetiek.

Weer doodmoe sleepte ik mij naar het hotel, deed al de vensters van de kamer open, gordijnen toe,  legde mij op mijn bed en sliep direct in. En een ferm stuk heb ik geslapen ! ik werd om 15.30u. wakker ! Ik maakte mij klaar voor de kuur van 17u.

Eerst kreeg ik een gezichtsauna met kruiden, daarna een reinigingsproces tot zelfs het verwijderen van enkele wenkbrauwharen. Mijn vrouw zou lachen op dat moment want ze vond altijd sommige haren iets té lang. Dus dat komt haar nu goed uit. Vervolgens kwamen verschillende soorten crèmes aan te pas en masserende apparaten, tot het eigenlijke werk, gezichtsmassage. Deed ferm deugd hoor ! en zeer goed voor mijn migraine. Gans de behandeling duurde 1 uur. Juist op tijd om te gaan eten in het hotel. En het was weer goed eten, en zoals we dat gewoonlijk doen, een wandelingetje met een frisse pint op een terrasje. Een mooie afsluiter van de dag kan niet mooier zijn. Om 22u. ben ik alweer op mijn kamer. WK Voetbal begint juist. De landen zijn Frankrijk – Togo. Wil ik wel volgen.

Zaterdag, 24 juni 200§,… mijn vijfde dag,

et weerom een stralende zon opgestaan. Ik weet nog dat de eerste week vorig jaar, een kwakkelweer was.

Na een stevig ontbijt begeef ik mij naar de kliniek en doe ik getrouw al mijn kuren. Bij de ene kuur moest ik al wat langer wachten dan de andere. Maar na mijn eerste kuur, het warm zoutbad voelde ik al dat al mijn energie weg was. Ik sleepte mij moeizaam verder naar de volgende kuur. Dat had ik de vorige jaren niet, dit jaar blijkt weer heel anders te zijn.

Voor ik aan mijn laatste kuur begon, de modderpakking, wou ik toch eerst een liter water drinken en een stevig yoghurt. Die liter water was zonder moeite op korte tijd opgedronken, en tijdens de modderpakking was ik in ’t slaap gevallen. Niet moeilijk hé.

Moe en afgepeigerd verlaat ik tenslotte de kliniek, richting hotel. Het werd tijd.

Op mijn kamer aangekomen ben ik snel in slaap gevallen tot 15u. ! Ik kon mij nu klaar maken om naar het naaktstrand te gaan voor de zon die ongenadig heet was. 32 graden.

Het was heel druk op het strand, ook omdat het zaterdag is natuurlijk.

Zoals gewoonlijk nuttigden we onze avondpint van een halve liter op een aangenaam terrasje.

Terug op de kamer was de WK voetbal begonnen en deze keer met Argentinië tegen Mexico. De moeite waard om er naar te kijken.

Zondag, 25 juni 2006,… mijn zesde dag,

ustdag… daarmee wil ik zeggen, géén kliniekdag… eindelijk, want het is echt nodig ook doordat ik nog zo moe ben. Mijn ontbijt nam ik om 8.30u. en eigenlijk heb ik niet veel gegeten. Zal van de vermoeidheid zijn én van de warmte, want het zijn al hoge temperaturen. Ik probeerde daarna eens langs de dijk te slenteren, maar ook dat was al teveel voor mij. Terug op mijn kamer gekomen, legde ik mij neer op mijn bed en viel weer in slaap.

Om 1u. werd ik weer wakker, en ging met Marleen iets eten van de kleine kaart omdat we een foto-uitstap hadden gepland op uitnodiging van Elena, de President Syndicus van de kliniek, naar het dorp “ Mihail Kogalniceanu ”, bij de schoonzus van Jon een half uur rijden van ons hotel waar zij ons hadden opgepikt.

Jon is de echtgenoot van Elena. Vorig jaar was dat ook zo, maar dan was de bestemming        “ Tuzla ” , waar Elena haar zuster woont.

Ook hier wonen zij heel netjes en rustig. Zij bezitten een paar koeien, tientallen kippen en eenden, een werkpaard en een paar zwijnen omringd met een hele grote groentetuin. Zij kunnen zichzelf mooi onderhouden voor een gans jaar, dus arm waren zij niet.

Wij werden aangenaam onthaald met lekker gebak van eigen makelij, een plaatselijke likeur en wodka met goeie sterke koffie. Er werd gekletst in zowel het Frans als Roemeens.

In het dorp zelf was weinig beweging doordat ik dan weinig foto’s kon nemen. Ook al omdat het zo heet weer was en de mensen denkelijk binnen bleven.

Teruggekomen, na ons dorpswandeling komen we terug aan ten huize van die schoonzus, en kwam de dochter Ana aan, een schoonheid van 18 die ik mocht fotograferen. Eigenlijk een talent als foto model , zij wist precies haar houding aan te nemen, en ikke daar gebruik van nemen natuurlijk.

Toen we terug naar ons hotel wilden vertrekken zag ik meer beweging in de straten, jammer maar het was ondertussen al 20u. en we moesten nog een half uur rijden.

Aangekomen aan ons hotel, dankten we hartelijk de gastvrijheid die we konden genieten en zegden vaarwel tot weerziens. La revedera…

Marleen en ik zochten nog een kleine pizza te gaan eten en zo kwamen we Willy en Maria tegen waarbij we samen de avond besloten met natuurlijk… een frisse pint.

Maandag, 26 juni 2006,… mijn zevende dag,

et is opmerkelijk rustig in de kliniek. Ik kon mijn kuren allemaal direct doen zonder aan te schuiven, wat een luxe. Om 12u. kon ik de kliniek al verlaten. Ik kon dus snel mijn middagdutje aanvangen, doch dat lukte mij minder goed. Weer die blaffende honden in combinatie van de warmte. Het is weer rond de 32 graden. Ik lig eigenlijk op mijn bed te zweten. Het doet mij zelfs verplichten om buiten te gaan om een schaduwplekje te zoeken. Ik ben dan ook vroeger naar het naaktstrand geweest dan anders, maar ik ging mij eerst een zonneparasolleke kopen om een stukje schaduw te kunnen creëren op het strand voor het geval té warm zou kunnen zijn. En dat bleek het later wel waard te zijn. Ik deed daar dan mijn dutje op het geluid van de wind en het bruisen van de zeegolven. Heerlijk. Jammer dat het wel ver wandelen is. Ongeveer een half uur van het hotel op soms moeilijk begaanbare wegen. Om 17u. raapte ik mijn boeltje op om dan op tijd aan het avondmaal te kunnen zitten. En ge kunt het al raden… daarna ons avondpintje in het stadje. Nog steeds 30 graden… Het was heel warm en druk in het centrum en het duurde een zee van tijd vooraleer zij ons bedienden, daarna een zee van tijd eer we onze drank kregen. Het gaat er nog steeds zeer traag en lomp zoals vorige jaren. Niets is daar op vooruitgegaan. Maar mijn pint was goddelijk !

Dinsdag, 27 juni 2006,… mijn achtste dag,

r is al één week voorbij. Vandaag beloofd het een prachtige warme zonnige dag te worden.

Mijn kuren gedaan zoals altijd. Vandaag ging het goed, ik begin het stilaan gewoon te worden denk ik. Het was rustig in de kliniek. Heeft de warmte daar dan toch iets mee te maken ? Zweten dat ik hier doe, ik moet maar met mijn vinger wijzen en het zweet barst mij uit. Ik loop hier constant met een dunne handdoek rond mijn hals om regelmatig het zweet van mijn gezicht te wrijven. Na de kuren probeer ik weer een beetje te rusten op mijn bed, maar met een kamer zonder airco is dat geen lachertje. Om 14u30 vertrek ik naar het naaktstrand. Dat is een klein halfuurtje gaan. Het is momenteel 36 graden warm. Daar aangekomen, ontdeed ik mij van al mijn kledij en sprong de zee in. Het zeewater is zelfs lauw, doordat het s’ nachts niet afkoelt, want deze avond was het om 21u. nog steeds 33 graden… zonder het minste windje… steeds zweten en op zoek gaan naar onze frisse pint. De meeste terrasjes waren bomvol, maar toch vonden we ergens nog een mooi rustig plaatsje. Mijne Silva smaakte heerlijk. Het Roemeense bier is écht lekker.

Ik sluit deze dag af met voetbal, want ik begin nu te kijken. Het is de tweede helft en de stand is  1-1  Spanje - Frankrijk.

Woensdag, 28 juni 2006,… mijn negende dag,

en dag gelijk de vorige… alleen ietsje warmer nog. Ongelooflijk dat ik zo bof met dit weer. Liever zweten dan in de regen lopen hoor. Ik voel mij in topvorm. Blijkbaar waren mijn vorige dagen nodig om te klimatiseren, want dan was ik precies lood. Ik begin het gewoon te worden. Goed kuren gedaan, goed mijn naaktstrand gedaan. Ik heb vandaag zelfs kleur bijgekregen. Op het naaktstrand kon ik niet in de volle zon blijven liggen, ik ben dan daarom afwisselend om de vijftien minuten de zee in geweest om afkoeling. De zon brandde werkelijk.

Teruggekomen op mijn kamer, -onderweg aantrekkelijke nectarines gekocht- lekkere douche genomen, om daarna fris –in de mate van het mogelijke- aan tafel te zitten. Het eten was lekker, en de pint daarna des te frisser. Een halve liter bier is eigenlijk niets. In geen tellen is die uit. Vandaag een sms ontvangen van Lucie dat de twee verdwenen kindjes gevonden zijn in een gesloten riool dicht tegen die café waar zij laatst werden gezien. Eindelijk.

Veel schrijfbehoefte heb ik verder eigenlijk niet meer. Ik ben net op mijn kamer en het is 23u. Het zweet barst me weer uit. Ik stop er nu mee. Het is niet te doen.

Donderdag, 29 juni 2006,… mijn tiende dag,

et beloofd heet weer te worden vandaag want het is hier deze morgen al flink warm en ben al aan ’t zweten bij mijn wandeling naar de kliniek.

Het is weer stil in de kliniek, blijkbaar is een lichting terug huiswaarts gekeerd.

Met Gina gepraat in de kliniek. Zij woont in dat dorp – Tuzla -  dat ik vorig jaar gefotografeerd heb en waar ik de reeks “Kinderen van Romania” heb van gemaakt. Zij heeft een rampjaar gekend door hevige overstromingen. Gans het dorp heeft onder water gestaan door hevige regenval juist na ons vertrek.  Zij kon haar tranen amper bedwingen bij het vertellen van de gevolgen daarvan. Haar man zit nog steeds in een depressie. Verzekeringen kennen ze daar niet. Alle huisraad naar de knoppen. Alles opnieuw opbouwen. Geen lachertje als ik al haar foto’s bekijk.

Verder ging alles vlot deze morgen en naar wens, doch weer doodmoe naar mijn hotel gekeerd, echter voor niet lang want ik ben pas om 14u. uit de kliniek geraakt. Ik pak mijn boeltje klaar voor het naaktstrand en kwam daar dan omstreeks 16.30u. aan. Stevige wandelingen maak ik hier wel elke dag ! De enige plaats voor mij waar het stil en aangenaam vertoeven is. Voor de rust en stilte moet ge niet naar Eforie Nord komen, want het is hier echt lawaaierig, dag én nacht.

Disco muziek, kermislawaai, valse alarmen van auto’s, gemotoriserende autopeds enz… zelfs bij ons avondeten op het terras van ons hotel speelt het muziekorkestje veel te hard. Vraag je dan om wat zachter te spelen, stuit je op een no ! nee… rustig is het hier zeker niet. Het eten is heel wat minder als vorig jaar, en lang moeten wachten alvorens wij eten kregen. Ik kijk al uit naar mijn frisse halve liter bier straks op een terrasje en hopelijk kan ik deze nacht doorslapen.

Vrijdag, 30 juni 2006,… mijn elfde dag,

andaag weer een prachtige dag en zoals gewoonlijk vertrok ik er weer doodmoe terug rond 14u. naar mijn hotel. De kuren verliepen heel vlot zonder wachttijden.

Er zijn onweerswolken op komst… en eindelijk krijgen we een lichte regenval zodat enig friste komt, maar net niet genoeg om de warmte in mijn kamer te doen verdwijnen. Er was veel gedonder maar de ergere regenval zal dan wel voor elders geweest zijn.

Ik legde mij al zwetend op mijn bed ten ruste en viel dra in slaap tot…  17u.30 ! amaai… ne goeie trok gedaan hoor ! het was precies nodig.

Na het avondeten waren we eigenlijk van ons hotel gevlucht door de veel te luide muziek op het terras en in het dorp was weer de drukte die troef was. Nergens nog een gezellig plaatsje te vinden natuurlijk. De temperatuur was 27 graden. Iets minder maar toch warm genoeg en zuurstof te kort. Dan maar een plaatsje zoeken aan de dijk. Onderweg botste ik op groepje jongeren en ontdekte ik dat de ritssluiting van mijn handtasje open was getrokken, doch niets eruit gehaald. Ze zijn zo snel hé! Bij onze bestemming - de Stefano - hadden we meer geluk, een mooi plaatsje aan de dijk en een ferme Silva… smaakte natuurlijk weer ! terug op weg naar ons hotel kon een frisco mij verleiden. Een sluiter van de dag. Terwijl ik dit schrijf, is het voetbal Italië – Ukrainië 3-0 met als Belgische scheidsrechter De Bleeckere !

Zaterdag, 01 juli 2006,… mijn twaalfde dag,

et ziet er weer prachtig weer uit. Mijn kuren gingen weer heel vlot, zonder wachttijden. Om 14u. verliet ik de kliniek, echter met een zwaar bewolkte lucht en jammer genoeg bleef het een ganse dag bewolkt, zelfs bedreigend met zwaar onweer. Een mogelijkheid om te internetten. Er zijn nu weinig internetcafés, waarschijnlijk omdat iedereen al internet thuis heeft denk ik. Ik heb nog een plaatsje kunnen vinden, en ondanks mijn vraag geen mails te versturen tijdens mijn afwezigheid, las ik toch weer een 65 mails. De meeste waren grapjes. Waarom toch versturen ? ik heb die dan zonder te lezen allemaal gedeletet zonder meer.

Onderweg terug naar mijn hotel nog een hemdje gekocht, want ik moet bijna iedere dag een ander hemd aandoen wegens het vele zweet en stank van de modder. Een T shirt is niet te doen want die krijg ik met moeite aan en uit, weerom door het vele zweet.

Een geweldig onweer barst los. Ik ben net op mijn kamer. Bakken regen valt uit de lucht. Alle straten staan blank. Het is nu de eerste keer dat we niet op het terras kunnen eten, maar binnen. Het eten is minder en minder aan’ t worden en het dessert is reeds op als we er om gaan. Had ik vorig jaar ook ondervonden.

Mijn halve liter bier was deze keer in het hotel zelf, doch kon op ons terras, en ondertussen kreeg ik sms’ kes binnen met de melding dat het in België ook al 30 graden is.

Morgen rustdag. Mijn planning is foto’s te gaan nemen in het dorp. Hopelijk zonder regen.

Ondertussen is het weer voetbal : Brazilië – Frankrijk, met nog steeds 0-0.

Zondag, 02 juli 2006,… mijn dertiende dag,

et is rustdag. Geen kliniek vandaag.

Mijn ontbijt is later geworden nu. Om 8.30u. zat ik weer lekker te genieten van twee spiegeleieren met spek, knakworstjes, twee croissants met boter en confituur, yoghurt, vers fruit, fruitsap en de koffie voor mij. Dat leek genoeg voor mij. Als ik wou kon ik ook nog verscheidene soorten charcuterie en kaas eten, tomaten, kroketten, enz… en dan zeggen dat ik thuis nooit een ontbijt neem. Nu kan ik tenminste een middagmaal overslaan.

Na dat stevig ontbijt trok ik naar het dorp op fotojacht. In de achterbuurten zijn wellicht spelende kinderen bezig, en in het dorp zelf ben ik rond gaan kijken en hier en daar vind ik wel een plaatselijke schone of een leuk kind om te fotograferen. Wel soms vervelig dat vele mensen mij aanstaren of liever, naar mijn Canon kijken, want ik ben hier zeker de enige in gans dat dorp die met zo’n fotomateriaal rondloopt. Eigenlijk is er niets verandert tegenover vorig jaar. Als ge die huizen en bestrating ziet…

Roemenië moet nog een lange weg afleggen, wil het in 2007 lid worden van de Europese Unie en zo profiteren van een gigantische steun van één miljard euro per jaar.

Corruptie en mismanagement tieren er welig, op het platteland is de levensstandaard van de meeste Roemenen nog altijd middeleeuws. Het Roemeense volk hier is nog altijd niet bekomen van 50 jaar Ceausescu. Hij liet een sociale woestijn achter. Dorpen zonder waterleiding, stoffige onverharde wegen waar alleen paard en kar op kunnen gedijen, haperende elektriciteit, scholen zonder schoolborden en met leraren die gemiddeld 100 euro verdienen, per maand… Moeilijk voor te stellen in een land dat op iets meer dan twee uur vliegen van Brussel ligt.

Ik wandel nu verder op de dijk, en ge ziet daar in zee enorme golven metershoog opvliegen door de storm. Ik kan gemakkelijk de grote meeuwen fotograferen die de wind in vliegen. Alle kraampjes zijn verdwenen. Weinig voetvolk… Ik besluit naar mijn kamer te gaan. Het weer is slechter aan het worden. Ik ga mijn foto’s eens goed bekijken op mijne laptop.

Hopelijk is het morgen beter weer.

Maandag, 03 juli 2006,… mijn viertiende dag,

ijn nieuwe week. Terug naar de kliniek. Het weer ziet er beter uit, maar er is nog steeds veel wind met storm op zee.

Het is ‘wissel’ in de kliniek, dat wil zeggen dat diegenen die zwaar werk deden, nu werden verplaatst naar een dienst dat lichter is en omgekeerd, zoals de dame die ik had voor de onderwatermassage, die werd verplaatst naar de magneetringen.

De kuren verliepen weer vlot, maar bij de terugweg naar mijn hotel was de zon weg, en weer eens temeer bewolkt met nog steeds veel storm op zee. Marleen komt hier al twintig jaar en ze zegt dat ze dat nog nooit heeft meegemaakt.

Dan maar verplichte rust op de kamer, doch ging ik eerst een kijkje nemen op de dijk. De moeite waard om dat eens te bekijken naar de metershoge golven.

Verleden jaar deze tijd melde Marijke me dat ze in blijde verwachting was van een garnaaltje met een kloppend hartje van 11 mm . lengte ! Nu deed ze me een sms dat Nora 5,990 kg . weegt. Wat een jaar verschil.

Dinsdag, 04 juli 2006,… mijn vijftiende dag,

ijn derde week. Laatste week.

En gelukkig terug met een stralende heldere blauwe hemel ! Wij zijn afgesproken - na ons kuren in de kliniek - om 12.30u. aan de Trei Brazi, een klein plaatselijk restaurantje voor een ‘ preparate culinare ‘ . Maria trakteert ons als afscheid want zij vertrekt weer naar België na twee weken kuur in Roemenië. Daarmee start ik mijn derde en laatste week. We hebben hier lekkere ‘ clãtitã ’ gegeten, dat zijn fijne pannenkoekjes.

De verdere namiddag heb ik op het strand gelegen, genietend van de zeer warme zon doch met nog steeds veel wind, in afwachting dat we samen afscheid kunnen nemen van Maria. De zee is enorm woelig en ik word geplaagd  van fijn zand. Ik werd zowat gezandstraald .

Haar bus vertrekt vanuit het hotel om 18.30u. plaatselijke tijd. We wensen haar een heel goede reis. We zullen haar missen hier, en het zal zeer stil zijn zonder haar !

We zitten nog slechts met drie aan de tafel. Het eten was niet al te goed, en we hebben al beter gegeten. Weinig afwisseling tegenwoordig.

Het is een mooie zachte avond. Ideaal om onze benen te strekken en op de wandeldijk een doorzakkertje te nuttigen samen met Elena.

Terug op da kamer gekomen is de halve finale begonnen Duitsland-Italië met nog steeds 0-0 stand. Ik ga d’er nu verder naar kijken. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Woensdag, 05 juli 2006,… mijn zestiende dag,

e dag begint goed, het weer ziet er weer prachtig uit, veelbelovend. Het ontbijt gaat heerlijk naar binnen.

In de namiddag weer naar het naaktstrand gegaan. Er is nog heel veel wind, en de storm van de laatste dagen heeft er voor gezorgd dat er massa zeewier aan de kant van het water blijft liggen, een troep waar ge gewoon niet door komt om te zwemmen. Ik heb het geprobeerd met gevolg dat ik vol zeewier hang natuurlijk. Ook bij het zonnen kreeg ik veel fijn zand op mijn lichaam door de harde wind en dat kan soms hard snijden. Dus algemeen niet zo fijn om daar te liggen.

s’ Avonds maakte ik mij zoals gewoonlijk klaar om te gaan eten. Het eten valt meer en meer tegen. Er is tegenwoordig weinig afwisseling en het dessert is meestal al op. Dus gaan we dessert halen samen met de soep, dan zijn we zeker dat we dessert hebben. Dan moet men nog rap zijn want iedere gast denkt het er hetzelfde over.

Na het avondmaal nog een drink in het centrum, naar ons stamcafé, Ruben, maar wij noemen het “de rieten zetelkes” … meestal al bezet, maar echt gezellig om daar te zitten en dan te kijken naar het voorbijgaand voetvolk. Er is veel volk op straat, en de cafés die TV hebben, die zitten bomvol, uiteraard voor de halve finale voetbal Frankrijk – Portugal, eindstand 1-0

Donderdag, 06 juli 2006,… mijn zeventiende dag,

andaag begint de dag later dan gewoonlijk. Om 7u. opstaan, om 8u. stevig ontbijt, en om 9u. begin ik in de kliniek. Er is weinig volk in de kliniek, en dan zijn er geen wachttijden.

In het zoutzwembad krijg ik de indruk dat ik in een gekkenhuis zit. Een viertal Roemenen zitten ook in dat bad oefeningen te doen. De ene draait telkens zijn hoofd van links naar rechts, een andere staat plaatselijk te trappelen gelijk zot, nog een andere doet plastische bewegingen met zijn hand.. en ik lig daar zo maar. Iedereen staart mij aan, alsof ze mij willen vragen wat ik scheel, omdat ik niets doe. En niemand die iets zegt, enkel diep staren. Straks word ik ook nog onnozel denk ik steeds maar. Gelukkig is dat maar voor 30 minuten.

Teruggekomen aan mijn hotel, maakte ik mij klaar om te gaan naaktstranden. Het is een stralende mooie dag. De wind is gaan liggen. Het zeewater is niet koud, eerder lauw. Zalig.

Het avondmaal was weer niet zo denderend, maar deze keer met een mooi dessert van o.a. een watermeloen gevuld met lekker stukjes allerhande vers fruit.

s’ Avonds zijn we in het dorp gaan wandelen en sloten deze avond af met ons nodige natje.

Vrijdag, 07 juli 2006,… mijn achttiende dag,

e dagen vliegen voorbij ! het is al vrijdag !

Het zal een prachtige dag worden en denkelijk heet. Mijn kuren zijn weer normaal en vlot verlopen. Bij mijn modderpakking ben ik serieus in slaap gevallen en bij mijn andere kuren is het gespreksonderwerp de voetbal natuurlijk.

In de namiddag ben ik om 14.30u. naar het naaktstrand  getrokken zoals gewoonlijk. De temperatuur van het water was heerlijk, alleen was er een dreigend onweer op komst, doch de regen was uitgebleven, bij gevolg weinig zon. Die kwam in de late namiddag toch terug.

Verder zijn we zoals gewoonlijk samen gaan eten, en daarna ons wandelingetje en hét pintje natuurlijk, want vroeg gaan slapen heeft eigenlijk geen zin met die harde, luide muziek van buiten. Dan spreek ik nog niet van de jankende honden en rondgierende auto’s die met veel lawaai langs de straat scheuren.

Zaterdag, 08 juli 2006,… mijn negentiende dag,

og drie kuurdagen te gaan… het beloofd heel warm te worden vandaag.

Vandaag is er niets speciaals gebeurd. Een dag gelijk een ander, maar elke dag meer is zwaarder geworden. Mijn benen zijn gelijk lood. Moe, telkens zeer moe. Ik lijk niet meer te ontwaken, en s’ nachts val ik diep in slaap. Kan ook haast niet anders.

Deze avond hebben wij, Willy, Marleen en ik een etentje beloofd aan Helena ,Jon en hun dochter Adriana met echtgenoot en met dochter Diana in een restaurantje aan de rand van het dorp.

De menu was moeilijk. Ik wou vis, maar vermits ik die niet kende bleef ik er liever vanaf. Ik had er ooit een slechte ervaring mee in Thailand. Hanelever was ook niet aan te raden vermits deze waarschijnlijk niet vers zou zijn. Ik verkoos dan maar kipfilet te nemen met gegratineerde aardappelen.

Voor het dessert at ik clãtitã (pannenkoekjes) gevuld met chocolade. Eigenlijk was het eerder Nutella choco. Het was een fijne gezellige avond, en héél druk in het centrum.

Zondag, 09 juli 2006,… mijn twintigste dag,

eerom een stralende dag. Vandaag dus geen kliniek. Ik had deze keer een geen uitslaapochtend want ik wou gaan fotograferen en Elena zei van eens naar een kerk te gaan omdat ik daar veel mensen zou kunnen fotograferen. En ik had mogelijkheden genoeg. Wij, Marleen,Dominica en ik, zijn zelfs binnengeweest, en nog de zegen gekregen ook van de orthodoxe priester. Ik mocht ook na de mis fotograferen op een heilige plaats. Hij was heel vriendelijk. Rondom de kerk heb ik toch heel wat dorpslui op de gevoelige plaat kunnen zetten. Onderweg terug naar het centrum heb ik ook wat zigeunerkinderen kunnen fotograferen maar lang heeft dat niet geduurd want ze zaten bijna in mijn zakken te graaien en keken vol belangstelling naar mijn rugzak. Dus maken dat ik wegkwam was de boodschap.

 In de namiddag besloot ik naar het naaktstrand te gaan, en er eens goed van te nemen want waarschijnlijk zal dat mijn laatste kans zijn. Daar is het rustig, want elders is het druk bevolkt door families met spelende kinderen. De zon brandde goed door. Ik ben daar blijven liggen tot 19u. Heerlijk. De zee was woest. Een voorbode voor komend slecht weer misschien ? Ik heb toch zo’n klein vermoeden. Wel leuk om daar te vechten tegen opkomende hoge en sterke golven, waar het was wel opletten geblazen want de golven gooit je wel naar richting strand, doch sleurt je daarna sneller terug naar zee, en dan ben je verder dan je denkt. Tenslotte moet ik heel hard zwemmen om terug het strand te kunnen bereiken. Ik geraak soms geen meter meer vooruit. Een bizar gevoel is dat wel. Het was een hele belevenis.

Maandag, 10 juli 2006,… mijn eenentwintigste dag,

eze gewezen nacht heel goed in geslapen. Het valt mij op dat ik dit jaar veel beter heb geslapen dan vorige jaren. Het heeft deze nacht enorm veel geregend. Alles wat hing te drogen aan mijn balkonreling is kletsnat natuurlijk. Dus mijn voorbode van de storm was juist.

Het onweert en regent momenteel. Om 7u. ontbijt. We zijn de eesten. Marleen en ik vergezelden daarna Carmen naar haar nieuw werk als receptioniste van een splinternieuw hotel. De bedoeling was om daar foto’s te nemen, die te plaatsten op mijn website zodoende dat hotel voor volgend  jaar misschien te kiezen. Als de prijs natuurlijk niet meer is dan dat we nu betalen. Mooi hotel, met airco, internetverbinding op elke kamer enz… Wij werden vriendelijk onthaald met een tas koffie.

Na ons bezoek en vertrek naar de kliniek is alle regenweer voorbij, en de zon komt er al heerlijk door. Toch blijft het in de namiddag een kwakkelweer.

Mijn voorlaatste dag met kuren. Ik haal er nu het maximum uit, en dat zal morgen ook zo zijn.

Twee jaar geleden keek ik er al naar uit om naar huis te gaan. Nu is het anders. Ik had spijt dat het bijna gedaan is. Dit jaar is het mij blijkbaar veel beter bevallen.

In de namiddag dan maar rond wandelen in het centrum en langs de dijk met mijn fototoestel in aanslag. Het weer is te bewolkt om naar het naaktstrand te gaan. Tja ik heb dan ook zondag dubbel van geprofiteerd.

Dinsdag, 11 juli 2006,… mijn tweeëntwintigste en laatste dag,

aatste dag kuren… alles eruit halen nu, en afscheid nemen van al de fysiotherapeuten in de kliniek. Tot volgend jaar misschien ? als het aan mij alleen ligt… zonder twijfel.

Als ik een evaluatie hou van vorig jaar, dan besluit ik hieruit dat ik er nu veel beter uit kom. Er is nu nauwelijks iets te bespeuren van mijn psoriasis. Alle sporen van die lelijke huidziekte zijn weg. Ik heb heerlijk genoten van het zwemmen, naakt rond te lopen en in korte broek en T-shirt en te praten met mijn vrienden lotgenoten. Iedereen heeft hier psoriasis en niemand die er naar kijkt. Heerlijk.

Tijdens mijn laatste modderpakking denk ik na en concludeer dat de tijd hier enorm is voorbijgevlogen. Tja, ik voel mij goed, ik ben hier met een paar goede vrienden.

Het restje van de dag profiteerden we nog van de laatste Roemeense zonnestralen en zeelucht en daarna valiezen inpakken. En dat moest snel gebeuren want mijn kamer was al gereserveerd, en die mensen waren al aangekomen.

Helena, Ion, en Carmen kwamen een warm afscheid nemen en zwaaiden ons uit met hun hartelijke woorden ‘ la revedere ‘ ( tot ziens ) en ‘ drum bun ‘ ( goede reis ).

Ons vertrek vanuit ons hotel is stipt om 18.30u. met vlucht AB 2523 zoals voorzien.

In het busje kunnen we nog wat nagenieten van het landschap en de ondergaande zon. Ik zou kunnen slapen maar verzette mij om nog te kunnen nagenieten.

Wij komen aan op de luchthaven. Er staan deze keer geen kruiers klaar om naar onze bagage te springen. Verleden jaar was het anders.

Aan de bagagecontrole moest ik mijn laptop er deze keer niet uithalen. Vreemd hoe elk jaar kan verschillen. De controle verliep heel vlot, zelfs mijn reispas deden ze niet eens open.  

Vertrek Constanta om 21.30u. met aankomst in Düsseldorf om 22.45u. plaatselijke tijd.

Alles gaat in een versnelde tempo nu. Er is maar weinig tijd meer om een koffie te drinken of naar de nieuwe winkeltjes te kijken. De betalingsmoeilijkheden is hier al volop met de Euro. Ik koop mij een stuk chocolade, maar natuurlijk geen erge gehad dat er nergens airco is met gevolg… geen stuk chocolade maar een licht brij…

Wij vertrokken met prachtig weer. De vlucht gaat uitstekend met opvallende heel vriendelijke hostesses.

We landden stipt volgens uur, en gaan probleemloos verder tot de uitgang. Nergens douane te bespeuren. Hier is het ook warm. België heeft ook goed weer.

Marleen haar broer stond ons reeds op te wachten en al vlug vertrokken we richting Lanaken.

Na ons gezamenlijk drie weken kliniekverblijf, namen we afscheid van elkaar en zeiden ‘tot volgend jaar’ en hopelijk worden we tot volgend jaar niet te erg geplaagd door onze Psoriasis.

Want daarvoor gaan we naar Roemenië, en dat is echt geen vakantie … Het is vaak afzien. Gelukkig hebben we steun aan elkaar. Alléén zou het misschien moeilijker te dragen zijn.

Bedankt Marleen, Willy en Maria … het ga jullie goed ! Tot volgend jaar ? misschien… ik weet niet of ik mee zal gaan. Ik verlang nu eens naar échte vakantie, want die heb ik niet gehad.

Mark d’Hanens